Προθεσμία άσκησης έφεσης. Κατά την αρχή ότι κανένας δεν μπορεί να υποχρεωθεί στα αδύνατα (impossibilium nulla est obligatio), είναι επιτρεπτή η εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου όταν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος. Τα περιστατικά αυτά καθώς και τα μέσα που τα αποδεικνύουν οφείλει να αναφέρει εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο γιατί διαφορετικά, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο. Προβολή των ανωτέρω με μεταγενέστερο υπόμνημα ή προφορικά κατά τη συζήτηση της έφεσης είναι απαράδεκτη. Ανώτερη βία είναι κάθε απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός το οποίο δεν μπορεί να αποτραπεί με μέτρα εξαιρετικής επιμέλειας και σύνεσης, ενώ ανυπέρβλητο κώλυμα είναι εκείνο, το οποίο δεν οφείλεται οπωσδήποτε σε υπαιτιότητα του ασκούντος το ένδικο μέσο και δεν μπορούσε να υπερνικηθεί από αυτόν με κανένα τρόπο. Προϋπόθεση της εκπρόθεσμης άσκησης του ενδίκου μέσου που εκδόθηκε με απόντα τον κατηγορούμενο είναι η έγκυρη επίδοση αυτής. Αν η επίδοση είναι άκυρη, δεν αρχίζει η προθεσμία που ορίζει ο νόμος και η έφεση ασκείται εμπρόθεσμα. Κηρύσσεται απαράδεκτη η έφεση του ερήμην καταδικασθέντος καθώς η επίδοση αποσπάσματος της καταδικαστικής αποφάσεως στην δηλωθείσα κατοικία ήταν σύννομη, χωρίς να αποδειχθεί η συνδρομή περιστατικών ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος που να εμπόδισαν την εμπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου.