Με την υπό κρίση έφεση, το εκκαλούν Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «Δήμος Μεγαλόπολης» επιδιώκει την εξαφάνιση της υπ’ αριθμ. 241/2021 οριστικής απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρίπολης, δυνάμει της οποίας έγινε δεκτή η προσφυγή της εφεσίβλητης και ακυρώθηκαν οι: 1) υπ’ αριθ. …/2017, 2) …/2017, 3) .../2017, 4) …/2017, 5) …/2017 και 6) …/2017 συναφείς αποφάσεις του Δημάρχου Μεγαλόπολης. Ειδικότερα, με τις τελευταίες είχαν επιβληθεί σε βάρος της εφεσίβλητης εταιρείας πρόστιμα ύψους 37.704,72 ευρώ, 29.184,40 ευρώ, 9.584,24 ευρώ, 16.105,50 ευρώ, 17.889,71 ευρώ και 75.246,76 ευρώ αντίστοιχα, λόγω εκπρόθεσμης δήλωσης των ακαθαρίστων εκ των υπ’ αυτής πραγματοποιηθεισών πωλήσεων αδρανών υλικών, ίσα προς το πέντε τοις εκατό (5%) του οφειλόμενου τέλους για τα οικονομικά έτη 2015, 2014, 2013, 2012, 2011 και 2010 αντίστοιχα. Σημειώνεται ότι η προθεσμία άσκησης προσφυγής στις υποθέσεις δημοτικής και κοινοτικής φορολογίας ρυθμίζεται από τον ΚΔΔ, ο οποίος ορίζει εξαιρετικά την εν λόγω προθεσμία για τις φορολογικές εν γένει διαφορές, συμπεριλαμβανομένων των υποθέσεων περί επιβολής δημοτικών τελών και συναφών προστίμων, εντός τριάντα (30) ημερών από τη σύμφωνα με τον νόμο επίδοση της σχετικής πράξης στον φορολογούμενο και, πάντως, από τότε που αυτός έλαβε αποδεδειγμένα πλήρη γνώση του περιεχομένου της. Με απόφασή του, το Δικαστήριο έκρινε (ΣτΕ 761/2014) ότι η διάταξη του άρθρου 6 § 2 περιπτ. β΄ του ΚΔΔ, αποσκοπώντας στην ταχύτερη εκκαθάριση των φορολογικών διαφορών γενικότερα, εφαρμόζεται και σε υποθέσεις περί επιβολής δημοτικών τελών και συναφών προστίμων, τις οποίες ο νομοθέτης έχει χαρακτηρίσει ως φορολογικές διαφορές, ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα του τέλους (φόρος, ανταποδοτικό τέλος ή οικονομικό βάρος με χαρακτήρα ανταλλάγματος ή αποζημίωσης). Η νομοθετική πρόβλεψη της αναστολής των προθεσμιών άσκησης ενδίκων βοηθημάτων και μέσων επί φορολογικών και τελωνειακών διαφορών όχι καθ’ όλο το χρονικό διάστημα των δικαστικών διακοπών, όπως ισχύει επί των λοιπών διαφορών, αλλά μόνο το μήνα Αύγουστο, δεν συνιστά μέτρο προδήλως απρόσφορο για την επίτευξη του σκοπού της διασφάλισης της έγκαιρης και σύντομης είσπραξης των δημοσίων εσόδων, συντείνοντας στην εύρυθμη λειτουργία της δημοσιονομικής διαχείρισης και της εν γένει οικονομικής ζωής της Χώρας. Μάλιστα, δικαιολογείται αντικειμενικά και δεν αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας των διαδίκων, ούτε στο άρθρο 20 § 1 Συντ., ούτε στο άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης (ΕΣΔΑ) περί του δικαιώματος δικαστικής προστασίας ούτε, τέλος, στο άρθρο 1 ΠΠΠ περί προστασίας του δικαιώματος στην περιουσία. Λαμβανομένου υπόψη ότι η κρινόμενη διαφορά είναι φορολογική και, ακολούθως, η προθεσμία της προσφυγής ανεστάλη μόνον από την 1η έως την 31η Αυγούστου, κρίνεται ότι η προσφυγή ασκήθηκε απαραδέκτως ως εκπροθέσμως ασκηθείσα, ενώ διαφαίνεται ότι δεν συντρέχει έτερος λόγος νόμιμης αναστολής της προθεσμίας, ούτε προβλήθηκε με το δικόγραφό της η συνδρομή λόγου ανώτερης βίας, ικανή να καταστήσει αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκησή της. Το Δικαστήριο έκανε δεκτή την έφεση, εξαφάνισε την υπ’ αριθμ. Α241/2021 απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρίπολης και απέρριψε την με χρονολογία κατάθεσης 30.10.2017 προσφυγή της εφεσίβλητης.