Με την κρινόμενη έφεση ζητήθηκε η εξαφάνιση της 242/2021 οριστικής απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρίπολης, δυνάμει της οποίας έγινε δεκτή η με ημερομηνία κατάθεσης 30.10.2017 προσφυγή της εφεσίβλητης και ακυρώθηκαν οι: 1) υπ’ αριθ. 388/2017, 2) 387/2017, 3) 386/2017, 4) 385/2017, 5) 384/2017 και 6) 383/2017 συναφείς αποφάσεις του Δημάρχου Μεγαλόπολης, με τις οποίες είχαν επιβληθεί σε βάρος της εφεσίβλητης εταιρείας [με αντικείμενο δραστηριότητας «εξόρυξη λίθων για μνημεία ή κτίρια (οικοδομικών λίθων)»], πρόστιμα ύψους 102.074,70 ευρώ, 46.989,20 ευρώ, 29.724,21 ευρώ, 63.623,52 ευρώ, 42.700,07 ευρώ και 10.636,88 ευρώ αντίστοιχα, λόγω εκπρόθεσμης δήλωσης των ακαθαρίστων εκ των υπ’ αυτής πραγματοποιηθεισών πωλήσεων αδρανών υλικών, ίσα προς το πέντε τοις εκατό (5%) του οφειλόμενου τέλους, κατ’ εφαρμογή του αρ. 19 § 1 περ. Α του Ν.1080/1980, για τα οικονομικά έτη 2009 έως και 2015 αντίστοιχα. Από τις μεταβατικές διατάξεις του άρθρου 285 ΚΔιοικΔ δεν προβλέπεται η διατήρηση της ισχύος της ως άνω ειδικής διάταξης του άρθρου 2 § 2 Ν. 505/1976 και, ως εκ τούτου, η προθεσμία άσκησης προσφυγής και στις υποθέσεις δημοτικής και κοινοτικής φορολογίας ρυθμίζεται πλέον από τις διατάξεις του άρθρου 66 του ΚΔιοικΔ που ορίζει «εξαιρετικώς» την προθεσμία άσκησης της προσφυγής στις φορολογικές εν γένει διαφορές - στις οποίες περιλαμβάνονται και υποθέσεις περί επιβολής δημοτικών τελών και συναφών προστίμων, όπως η υπό κρίση - εντός τριάντα (30) ημερών από την κατά νόμο επίδοση στο φορολογούμενο της σχετικής πράξης και, πάντως, από τότε που αυτός έλαβε αποδεδειγμένα πλήρη γνώση του περιεχομένου της. Εξάλλου, με την υπ' αριθμ. 761/2014 απόφαση του ΣτΕ κρίθηκε, ότι η διάταξη του άρθρου 6 § 2 περ. β΄ του ΚΔιοικΔ, αναφερόμενη σε φορολογικές διαφορές «εν γένει» και σκοπούσα στην ταχύτερη εκκαθάριση αυτών, καταλαμβάνει και υποθέσεις περί επιβολής δημοτικών τελών και συναφών προστίμων, όπως η υπό κρίση (καταλογισμού τελών επί των πωλήσεων λατομικών προϊόντων και συναφούς προστίμου), τις οποίες ο νομοθέτης έχει χαρακτηρίσει ως φορολογικές διαφορές και αυτό ανεξαρτήτως του κατά πόσο το τέλος, το οποίο αφορούν συνιστά φόρο, ανταποδοτικό τέλος ή οικονομικό βάρος με χαρακτήρα ανταλλάγματος ή αποζημίωσης. Από τις διατάξεις του Κώδικα Νόμων περί Δικών του Δημοσίου, συνάγεται ότι η 60νθήμερη προθεσμία για την άσκηση προσφυγής στις διοικητικές διαφορές ουσίας αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των δικαστικών διακοπών (ήτοι, από 1ης Ιουλίου έως 15ης Σεπτεμβρίου), σύμφωνα με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4938/2022 για το Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ, τους ΟΤΑ, που απολαμβάνουν τα δικονομικά προνόμια του Δημοσίου, αλλά και για τους ιδιώτες. Κατ’ εξαίρεση, επί φορολογικών διαφορών, η προθεσμία άσκησης προσφυγής είναι τριάντα (30) ημέρες και αναστέλλεται μόνο για το διάστημα από 1ης έως και 31ης Αυγούστου. Η πρόβλεψη, δε, του εδαφίου γ΄ του άρθρου 11 του ΚωδΔικΔημ, που προστέθηκε με το άρθρο 25 § 3 Ν. 3610/2007, της αναστολής των προθεσμιών άσκησης ενδίκων βοηθημάτων και μέσων επί φορολογικών και τελωνειακών διαφορών όχι καθ’ όλο το χρονικό διάστημα των δικαστικών διακοπών, όπως ισχύει επί των λοιπών διαφορών, αλλά μόνο το μήνα Αύγουστο, η οποία, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση επί του οικείου νομοσχεδίου, ανταποκρίνεται στην ανάγκη ειδικής αντιμετώπισης των ως άνω διαφορών και αποσκοπεί στη διασφάλιση της έγκαιρης και σύντομης είσπραξης των δημοσίων εσόδων και, συνακολούθως, στην εύρυθμη λειτουργία της δημοσιονομικής διαχείρισης και της εν γένει οικονομικής ζωής της Χώρας, δεν συνιστά μέτρο προδήλως απρόσφορο για την επίτευξη του ως άνω σκοπού, ούτε τελεί σε προφανή δυσαναλογία προς αυτόν, δικαιολογείται δε αντικειμενικώς και δεν αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας των διαδίκων. Ερμηνευομένη υπό την έννοια αυτή η προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 11 εδ. γ΄ του ΚωδΔικΔημ, όπως ισχύει, δεν αντίκειται ούτε στο άρθρο 20 § 1 του Συντάγματος ούτε στο άρθρο 6 § 1 της ΕΣΔΑ περί του δικαιώματος δικαστικής προστασίας ούτε, τέλος, στο άρθρο 1 του ΠΠΠ ΕΣΔΑ περί προστασίας του δικαιώματος στην περιουσία. Στην προκειμένη περίπτωση, οι επίδικες αποφάσεις επιβολής προστίμου του Δημάρχου Μεγαλόπολης, κοινοποιήθηκαν νομοτύπως στην εφεσίβλητη εταιρεία στις 31 Ιουλίου 2017, όπως προκύπτει από τις σχετικές εκθέσεις επίδοσης. Όπως, όμως, προκύπτει από την συνημμένη στο δικόγραφο της προσφυγής ΠΡ396/30-10-2017 έκθεση κατάθεσης της αρμόδιας Γραμματέως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Τρίπολης, αυτή κατατέθηκε στις 30-10-2017 μετά την παρέλευση της κατ’ άρθρο 66 § 2α του ΚΔιοικΔ τριακονθήμερης προθεσμίας για την άσκησή της, λαμβανομένου υπόψη ότι η κρινόμενη διαφορά είναι φορολογική και, συνεπώς, η προθεσμία της προσφυγής ανεστάλη ,σύμφωνα με το άρθρο 11 εδ. γ΄ του ΚωδΔικΔημ, μόνον από την 1η έως την 31η Αυγούστου. Με τα δεδομένα αυτά η προσφυγή ασκήθηκε απαραδέκτως ως εκπροθέσμως ασκηθείσα, λαμβανομένου υπόψη και του ότι δεν συντρέχει έτερος λόγος νόμιμης αναστολής της προθεσμίας ούτε προβλήθηκε με το δικόγραφό της η συνδρομή λόγου ανώτερης βίας, που να έχει καταστήσει αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκησή της. Το Δικαστήριο δέχτηκε την έφεση.