Από τις διατάξεις του ν. 3091/2002 προκύπτει ότι ο νομοθέτης επεδίωξε να επιβαρύνει με τον ένδικο ειδικό φόρο επί των ακινήτων εκείνες μόνον τις εταιρείες, οι οποίες, μη “επιθυμώντας” την “αποκάλυψη” στις φορολογικές αρχές της ταυτότητας των πραγματικών κυρίων των ακινήτων τους, καθιστούν τελικώς ανέφικτo τον έλεγχο φυσικών προσώπων υποκειμένων κατ’ αρχήν σε φορολογία στην Ελλάδα, λειτουργώντας έτσι ως οχήματα φοροαποφυγής, και την αποφυγή της πληρωμής των αναλογουσών φορολογικών επιβαρύνσεων, κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας ενώπιον των δημοσίων βαρών. Περαιτέρω, ναι μεν, με τον ν. 3842/2010, το ύψος του φορολογικού συντελεστή αυξήθηκε σημαντικά, και μάλιστα αναδρομικώς, με στόχο τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του νομικού πλαισίου που περιβάλλει τα ακίνητα των εξωχωρίων εταιρειών, πλην, εν όψει του ως άνω επιτακτικού σκοπού δημοσίου συμφέροντος και της δυνατότητας των κατ’ αρχήν υποχρέων στον φόρο να απαλλαγούν υπό τους όρους του νόμου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η επιβολή της επιβάρυνσης αυτής αναιρεί την απαραίτητη σχέση αναλογικότητας ή ότι γεννάται ζήτημα αντιθέσεως προς την αρχή της προστατευόμενης εμπιστοσύνης των φορολογουμένων. Υπό τα δεδομένα αυτά, με την επιβολή του ένδικου ειδικού φόρου δεν τίθεται ούτε ζήτημα υπέρμετρης επιβάρυνσης της ιδιοκτησίας ή επέμβασης στην περιουσία των βαρυνομένων δυσανάλογη σε σχέση με τον ανωτέρω επιδιωχθέντα από τον νομοθέτη σκοπό ή ζήτημα υπέρμετρου περιορισμού της επιχειρηματικής ελευθερίας των υποχρέων, ο οποίος να θίγει τον πυρήνα του δικαιώματος άσκησης επιχειρηματικής δραστηριότητας που προστατεύονται από το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Επίσης, η πρόσθετη απαίτηση για την απαλλαγή των ανωνύμων εταιριών με καταστατική έδρα στην Ελλάδα ή άλλη χώρα της ΕΕ από τον επίδικο φόρο δεν αντίκειται στην αρχή της αναλογικότητας, διότι, αποβλέπουσα σε εξακρίβωση και έλεγχο της ταυτότητας των φυσικών προσώπων που συμμετέχουν στις υποκείμενες στον φόρο εταιρίες, παρίσταται πρόσφορη και αναγκαία για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού δημοσίου συμφέροντος και δεν είναι δυσανάλογη προς τον ειδικότερο σκοπό της διακριβώσεως της αληθείας των υποβαλλομένων δηλώσεων στην περίπτωση που οι συμμετέχουσες στην υποκειμένη στον φόρο εταιρίες κλπ έχουν έδρα εκτός της ΕΕ, αφού πληροφορίες σχετικά με το πραγματικό ιδιοκτησιακό καθεστώς αυτών μπορούν να συλλεγούν μόνον μέσω διαδικασιών αμοιβαίας συνδρομής των αρμοδίων φορολογικών αρχών των εμπλεκομένων κρατών. Παράλληλα, σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ, αν συντρέχουν λόγοι δημόσιου συμφέροντος, είναι επιτρεπτή η θέσπιση νομοθετικών ρυθμίσεων, που έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση της περιουσίας που καταρχήν προστατεύεται από τις εν λόγω διατάξεις, εφόσον οι ρυθμίσεις αυτές είναι πρόσφορες για την εξυπηρέτηση του επιδιωκόμενου δημόσιου σκοπού και συμβατές με την αρχή της αναλογικότητας. Για την απαλλαγή ανώνυμης εταιρίας από τον ειδικό φόρο ακινήτων απαιτείται η συνδρομή όλων των προϋποθέσεων που τάσσονται στο άρθρο 15 του ν. 3091/2002 και, συνεπώς, σε περίπτωση που στην εν λόγω εταιρεία συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα εταιρείες ή νομικές οντότητες που έχουν την έδρα τους σε χώρα εκτός της ΕΕ απαιτείται, πέραν της δηλώσεως των φυσικών προσώπων στα οποία ανήκουν οι εν λόγω συμμετέχουσες εταιρίες ή νομικές οντότητες, η ύπαρξη συμβάσεως διοικητικής συνδρομής με την χώρα της έδρας αυτών.