Με την κρινόμενη έφεση οι εκκαλούσες ζητούν την εξαφάνιση της 14010/2019 οριστικής απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, που απέρριψε αγωγή των τους με την οποία ζήτησαν ν' αναγνωριστεί, κατ' επίκληση του άρθρου 105 του Εισ.Ν.Α.Κ., η υποχρέωση του εφεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου να καταβάλει νομιμοτόκως : (α) στην 1η εκκαλούσα ποσό 200.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για τη ζημία που υπέστη από τον βαρύτατο τραυματισμό της, ο οποίος προκλήθηκε από παράνομες παραλείψεις δημόσιων οργάνων και ποσό 2.977,81 ευρώ μηνιαίως από 1-6-2017 και για όσο διαρκεί ο βίος της, για έξοδα διαβίωσης, καθημερινής φροντίδας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης λόγω ανεπανόρθωτης βλάβης της υγείας της από την παραπάνω αιτία, και (β) στη 2η και 3η εκκαλούσα ποσό 50.000 ευρώ σε καθεμία ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που υπέστησαν από τον βαρύτατο τραυματισμό της 1ης εκκαλούσας, κόρη και αδελφή της 2ης και 3ης εκκαλούσας, αντίστοιχα. Οι εκκαλούσες προβάλλουν ότι : (α) εάν είχαν ληφθεί τα αναγκαία μέτρα από την Ελληνική Αστυνομία τόσο για την αποτροπή εισόδου στη Χώρα του ... όσο και για τη σύλληψη και απέλασή του, αυτός δεν θα βρισκόταν στη χώρα και συνεπώς δεν θα συνέβαινε ο βιασμός και ο βαρύτατος τραυματισμός της 1ης εκκαλούσας, (β) οι παραπάνω παράνομες παραλείψεις της αστυνομίας είχαν ως συνέπεια ο εν λόγω αλλοδαπός να ζει υπό καθεστώς ανομίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ως παρανόμως διαμένων στη χώρα (και ειδικότερα στη νήσο Πάρο, η οποία αποτελεί μία γεωγραφικά απομονωμένη περιοχή, με μικρή έκταση και σαφώς οριοθετημένο μέγεθος) βρισκόταν εκ των πραγμάτων, καθώς δεν ήταν καταγεγραμμένος πουθενά, εκτός του πεδίου της ελληνικής έννομης τάξης, όσον αφορά την εν γένει διαβίωσή του και (γ) το παραπάνω γεγονός (η διαβίωση επί μεγάλο χρονικό διάστημα υπό καθεστώς ανομίας) συναρτάται άμεσα με την εγκληματική συμπεριφορά (ληστεία, βιασμός και απόπειρα ανθρωποκτονίας) που εμφάνισε. Κατόπιν αυτών, προβάλλουν ότι στην προκειμένη περίπτωση συντρέχει η απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ των παράνομων παραλείψεων των δημόσιων οργάνων και της ζημίας που επήλθε σ' αυτές. Ο λόγος, όμως, αυτός κατά το μέρος που προβάλλεται από τη 2η και 3η εκκαλούσα είναι απορριπτέος προεχόντως ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της εκκαλούμενης απόφασης που προεκτέθηκε, η αγωγή τους δεν απορρίφθηκε για έλλειψη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ των παραπάνω παράνομων παραλείψεων των αστυνομικών οργάνων και της ζημίας που επήλθε σε βάρος τους αλλά για έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησής τους κατ' άρθρο 71 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας. Περαιτέρω, δεδομένου ότι (α) ότι με τις 15, 16 και 17/2014 αποφάσεις του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Σύρου ο ... κηρύχθηκε ένοχος για τις πράξεις της απόπειρας ανθρωποκτονίας και του βιασμού σε βάρος της 1ης εκκαλούσας, και (β) ότι τα όργανα του εφεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου παρέλειψαν να αποτρέψουν την παράνομη είσοδο του παραπάνω αλλοδαπού στη Χώρα και στη συνέχεια να τον εντοπίσουν κατά τη διετή παράνομη παραμονή του και κυκλοφορία του στη Χώρα και να τον υπαγάγουν σε διαδικασία επαναπροώθησης, κρίνεται ότι η παράνομη είσοδος του παραπάνω αλλοδαπού στη Χώρα και στη συνέχεια η διετής παράνομη παραμονή του και κυκλοφορία του στη Χώρα δεν είναι βέβαιο αλλά ούτε και πιθανό ότι κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων προκάλεσε τον βαρύτατο τραυματισμό της 1ης εκκαλούσας, γιατί υπό τις συνθήκες που έγινε, πρόσφορη αιτία για τον τραυματισμό της δεν ήταν η παράνομη είσοδος του παραπάνω αλλοδαπού στη Χώρα και στη συνέχεια η διετής παράνομη παραμονή του και κυκλοφορία του στη Χώρα αλλά οι πράξεις του βιασμού και της απόπειρας ανθρωποκτονίας που τέλεσε ο εν λόγω αλλοδαπός σε βάρος της 1ης εκκαλούσας. Επομένως, δεν υπάρχουν παραλείψεις των οργάνων του εφεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου που να βρίσκονται σε αιτιώδη συνάφεια με τον βαρύτατο τραυματισμό της 1ης εκκαλούσας και ενόψει του ότι όπως προαναφέρθηκε στη μείζονα σκέψη βασική προϋπόθεση της αποζημίωσης είναι η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας, η αγωγή της 1ης εκκαλούσας για επιδίκαση αποζημίωσης πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμη. Έτσι κρίνοντας και η εκκαλούμενη απόφαση ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τα πραγματικά περιστατικά, πρέπει δε ν' απορριφθεί ως αβάσιμος ο αντίθετος λόγος έφεσης της 1ης εκκαλούσας.