Με την κρινόμενη αίτηση ο αιτών επιδιώκει την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης (της υπ' αριθ. …/28.12.2020 πράξης της Προϊσταμένης της Κεντρικής Διεύθυνσης Ιθαγένειας του Υπουργείου Εσωτερικών, με την οποία απορρίφθηκε, κατόπιν νέας έρευνας, η υπ' αριθ. …/16.3.2020 αίτησή του περί εκ νέου χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας, κατ' εφαρμογή του άρθρου 13 του ν. 4018/2011), υποστηρίζοντας ότι οφείλεται σε πλάνη περί τα πράγματα, διότι εκδόθηκε κατόπιν εσφαλμένης αντίληψης της Διοίκησης ότι δεν υπάρχει εγγραφή του στα στρατολογικά μητρώα, δοθέντος ότι η εγγραφή με α/α 9 στο όνομα ''…'' αντί του ορθού ''…'' οφείλεται σε προφανή παραδρομή. Επίσης, ισχυρίζεται ότι η υφιστάμενη εγγραφή έτερου προσώπου υπό τον α/α 9 στο Μητρώο Αρρένων του Δήμου Παγασών ουδόλως αναιρεί την αρχική εγγραφή του αιτούντος, διότι στο εν λόγω Μητρώο, κατόπιν της εκ νέου σύνταξης και ενημέρωσής του, δεν περιελήφθησαν δημότες που είχαν ήδη διαγραφεί, όπως ο ίδιος. Ακολούθως, ο αιτών διατείνεται ότι η παραδοχή της Διοίκησης ότι δεν αποτελεί θύμα του Ολοκαυτώματος που διήρκεσε έως το έτος 1945, διότι μετανάστευσε μετά το πέρας αυτού, στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σχετικής νομοθετικής διάταξης, στο πεδίο εφαρμογής της οποίας υπάγονται και πρόσωπα που αναχώρησαν, όχι μόνο κατά την κατοχή, αλλά και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, δηλαδή τόσο κατά την περίοδο 1944-1946 όσο και κατά την περίοδο 1946-1949. Με την ανωτέρω νομοθετική ρύθμιση προβλέφθηκε διαδικασία εκ νέου χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας, με σκοπό την αποκατάσταση των Ελλήνων Ισραηλιτών, οι οποίοι μετοίκησαν συνεπεία της κατοχής και των διώξεων που ακολούθησαν κατά την περίοδο του εμφυλίου και μετά τη λήξη του. Με τη ρύθμιση αυτή επιφυλάσσεται η ίδια μεταχείριση για όλους τους πολίτες του Ισραήλ, οι οποίοι γεννήθηκαν έως και την ηµέρα λήξης του δευτέρου παγκοσµίου πολέµου στις 9 Μαΐου 1945 και εξακολουθούν να βρίσκονται εν ζωή, με μόνη προϋπόθεση ότι είχαν στο παρελθόν από τη γέννησή τους την ελληνική ιθαγένεια, την οποία απώλεσαν καθ' οιονδήποτε τρόπο. Συνεπώς, στο πεδίο εφαρμογής της παρ. 1 του άρθρου 13 του ν. 4018/2011 περιλαμβάνονται όλοι όσοι αναγκάστηκαν να αναχωρήσουν εξαιτίας της κατοχής ή των διώξεων λόγω του εμφυλίου, ανεξαρτήτως του χρόνου αναχώρησης ή απώλειας της ελληνικής ιθαγένειάς τους. Εν προκειμένω, ο αιτών κατείχε στο παρελθόν την ελληνική ιθαγένεια από τη γέννησή του, την οποία απώλεσε στις 27.5.1950 λόγω αναχώρησής του για το Κράτος του Ισραήλ δυνάμει του άρθρου 19 του παλαιού Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, με την υπ' αριθ. .../1950 απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών (ΓΕΣ). Τα ανωτέρω προκύπτουν από τα δημόσια έγγραφα που προσκόμισε ο αιτών ενώπιον της Διοίκησης και, ιδίως, από το υπ' αριθ. 34166/20.4.2012 πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης του Δήμου Λαρισαίων περί της ελληνικής του ιθαγένειας, το υπ' αριθ. 712/9.1.2020 έγγραφο του Δήμου Λαρισαίων περί εγγραφής του στο Δημοτολόγιο του έτους 1939 και διαγραφής του στις 27.5.1950 λόγω απώλειας της ελληνικής ιθαγένειας και το υπ' αριθ. 14013/3243/30.10.1950 έγγραφο του Νομάρχη Μαγνησίας περί διαγραφής του από τα Μητρώα Αρρένων με την προαναφερόμενη απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών, η δε εγγραφή του στην ονομαστική κατάσταση του Τακτικού Μητρώου Αρρένων πενταετίας 1935-1939 του πρώην Δήμου Παγασών με εσφαλμένο το επώνυμο, αλλά ταυτόσημα τα λοιπά προσδιοριστικά της ταυτότητάς του στοιχεία (''… … του … και της …, γεννηθείς το έτος 1939 και διαγραφείς με την υπ' αριθ. 686171/1950 απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών), οφείλεται σε προφανή παραδρομή και δεν καταλείπει περιθώριο για αμφιβολίες ως προς το πρόσωπο του αιτούντος. Υπό τα δεδομένα αυτά, κατά παράβαση των διατάξεων της παρ. 1 του άρθρου 13 του ν. 4018/2011 απορρίφθηκε το αίτημα του αιτούντος για την εκ νέου χορήγηση της απωλεσθείσας ελληνικής ιθαγένειάς του με την προσβαλλόμενη πράξη, η οποία πρέπει, για τον λόγο αυτό, να ακυρωθεί και να αναπεμφθεί η υπόθεση στη Διοίκηση για νέα νόμιμη κρίση επί του εν λόγω αιτήματος, το οποίο καθίσταται εκ νέου εκκρεμές.