Η υφ’ όρον απόλυση του καταδίκου αποτελεί έκφραση της ελαστικότητας της ποινής στο στάδιο της έκτισής της, σε κατάσταση περιορισμένης ελευθερίας· δεν συνιστά μέτρο επιείκειας και προσωπικό ευεργέτημα του καταδίκου ή απαλλαγή από την ποινή. Εξυπηρετεί σκοπούς τόσο της αντεγκληματικής λειτουργίας του ποινικού δικαίου, υπό την ειδικότερη έκφανση της γενικοπροληπτικής λειτουργίας (προστασία των εννόμων αγαθών) και της ειδικοπροληπτικής λειτουργίας (αποφυγή υποτροπής, κοινωνική αποκατάσταση του καταδίκου και επανένταξη αυτού), όσο και της εγγυητικής-φιλελεύθερης λειτουργίας του ποινικού δικαίου (εξασφάλιση του πολίτη από την κρατική αυθαιρεσία). Δεν συνιστά δικαίωμα που μπορεί να απεμπολήσει κατά βούληση ο κρατούμενος. Αντίθετα, η χορήγησή της καθίσταται υποχρεωτική, εφόσον συντρέχουν οι τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις, που προβλέπει ο νόμος. Η διαδικασία για τη χορήγησή της υφ’ όρον απόλυσης εκκινεί με αίτηση της διεύθυνσης του Σωφρονιστικού Καταστήματος, ανεξάρτητα αν ο κρατούμενος συναινεί ή όχι. Άρνηση του κρατουμένου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να κάνει χρήση του εναλλακτικού τρόπου έκτισης ποινής, λόγω των υποχρεώσεων και περιορισμών μετακίνησης και διαμονής που θα του επιβληθούν. Τα στοιχεία αυτά, όμως, ανάγονται σε ζήτημα επιγενόμενο της υφ’ όρον απόλυσης και δεν είναι κρίσιμα για τη χορήγησή της ή όχι. Ο κατάδικος παρέχει τα εχέγγυα του νόμου, συνεπεία δε, τούτου, συντρέχει και η ουσιαστική προϋπόθεση για την απόλυσή του. Αντίθετη εισαγγελική πρόταση.