Υφ’ όρον απόλυση. Επί ισοβίου καθείρξεως, για την υφ’ όρον απόλυση, εφαρμοστέα, ως επιεικέστερη, είναι η διάταξη του άρ. 105 του προϊσχύσαντος ΠΚ. Στην περίπτωση που συντρέχουν σωρευτικά περισσότερες ποινές, ο κατάδικος μπορεί να απολυθεί υπό όρο, αν έχει εκτίσει το άθροισμα των τμημάτων των ποινών που προβλέπονται, ενώ σε κάθε περίπτωση μπορεί να απολυθεί υπό όρο, αν έχει εκτίσει εικοσιπέντε (25) έτη. Αν ο κατάδικος εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης και συντρέχουν σωρευτικά και άλλες ποινές φυλάκισης, τότε για να απολυθεί υπό όρο πρέπει να εκτίσει πραγματικά δεκαπέντε έτη και τα 2/5 του αθροίσματος των λοιπών ποινών φυλάκισης. Απορρίπτεται η αίτηση του καταδίκου για απόλυση υφ’ όρον, καθώς αυτός δεν έχει εκτίσει πραγματικά και τα 2/5 της σωρευτικώς συντρέχουσας ποινής φυλάκισης για την οποία δεν αρκεί η εν όλω καθ’ ευεργετικό τρόπο έκτισή της. (Αντίθ. εισαγγ. Πρόταση)