Με το νέο ΠΚ ρυθμίστηκε για πρώτη φορά, ρητά, προς κάλυψη νομοθετικού κενού, η περίπτωση της υφ’ όρον απόλυσης καταδικασθέντος σε πολλές ποινές ισόβιας κάθειρξης. Για την κάλυψη αυτού του κενού, είχε επικρατήσει στη νομολογία η άποψη ότι για πλείονες ποινές ισόβιας κάθειρξης απαιτείτο η πραγματική έκτιση 19 ετών. Ωστόσο, με το νέο ΠΚ ο απαιτούμενος χρόνος σ΄ αυτή την περίπτωση είναι τα 25 έτη ακόμη. Η εφαρμογή της νέας διάταξης για προγενέστερες πράξεις δεν προσκρούει στο άρθρο 2 ΠΚ διότι αν και είναι δυσμενέστερη δεν μπορεί να συγκριθεί με τη νομολογία εφόσον η εφαρμογή της διάταξης αυτής προϋποθέτει την σύγκριση μεταξύ περισσότερων διατάξεων νόμων. Συνεπώς οι διατάξεις του νέου ΠΚ εφαρμόζονται πλέον και σε πλείονες ποινές ισόβιας κάθειρξης που επιβλήθηκαν για πράξεις με χρόνο τέλεσης πριν την έναρξη ισχύος του νέου ΠΚ και, συνεπώς, το ελάχιστο όριο παραμονής σε Σωφρονιστικό Κατάστημα είναι 25 έτη. - Ουσιαστικές προϋποθέσεις χορήγησης υφ’ όρον απόλυσης. Ο νομοθέτης επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στη διαγωγή του καταδικασθέντος, δηλ. εν στενή εννοία την συμπεριφορά του εντός της φυλακής, και υπό ευρεία έννοια ως τη διάγνωση της πιθανότητας επανάληψης του εγκλήματος. Εδώ λαμβάνεται υπόψη η εν γένει συμπεριφορά του καταδίκου απέναντι στην έννομη τάξη. Η καλή διαγωγή δεν εξαντλείται στην εξωτερικά καλή συμπεριφορά αλλά νοείται και ως η αληθής και πραγματική θετική συμπεριφορά, που πηγάζει από την ενδόμυχη αποδοχή των κανόνων της προσήκουσας εκδηλωτικής συμπεριφοράς και αποδεικνύει την ηθική βελτίωση του κρατουμένου. Ο κατάδικος ουδέποτε αποδέχθηκε τις πράξεις του, ούτε εξέφρασε μεταμέλεια γι’ αυτές, στοιχείο που δείχνει μη ολοκληρωμένη ηθική μεταστροφή και μεταμέλεια. - Αναιρείται το προσβαλλόμενο βούλευμα λόγω αφενός εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικών ποινικών διατάξεων, αφετέρου λόγω έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.