Με την κρινομένη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 4032/2019 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απερρίφθησαν συνεκδικασθείσες αντίθετες εφέσεις του ήδη αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου και της αναιρεσείουσας κατά της 16427/2018 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την τελευταία αυτή απόφαση είχε γίνει εν μέρει δεκτή η από 29.08.2011 ανακοπή της αναιρεσείουσας και τροποποιήθηκε η 4665/07.07.2011 πράξη ταμειακής βεβαίωσης του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Κηφισιάς, κατά το μέρος που την αφορούσε, με την οποία είχαν βεβαιωθεί ταμειακά εις βάρος της τα ποσά των 67.995,00 ευρώ και 67.995,00 ευρώ, προερχόμενα από διαφορά φόρου κληρονομίας, καταλογισθέντος εις βάρος της με τις 77, 78/22.06.2010 και 75, 76/22.06.2010 πράξεις προσδιορισμού φόρου κληρονομίας του πιο πάνω Προϊσταμένου, τα ποσά δε αυτά περιορίστηκαν σε 34.997,50 και 34.997,50 ευρώ, αντίστοιχα. Ως απόσβεση νοείται η εξαφάνιση της οφειλής λόγω γεγονότος που έλαβε χώρα μετά την γέννησή της. Ως τέτοιο δε γεγονός δεν μπορεί να νοηθεί η εξ υπαρχής έλλειψη φορολογικής υποχρέωσης, όπως έγινε ήδη δεκτό με την ΣτΕ 132/2024, δημοσιευθείσα μετά την κατάθεση της κρινομένης αίτησης. Τέτοια δε περίπτωση εξ υπαρχής έλλειψης φορολογικής υποχρεώσεως συντρέχει και στην περίπτωση αποποίησης της κληρονομίας του θανόντος οφειλέτη. Συνεπώς, τυχόν αιτιάσεις του αποποιηθέντος κληρονόμου για τον -παρά την αποποίησή του- εις βάρος του καταλογισμό χρεών από την μη επαχθείσα εις αυτόν κληρονομία, αφορούν στη νομιμότητα της καταλογιστικής πράξης και δεν προβάλλονται παραδεκτώς ενώπιον του δικαστηρίου της ανακοπής κατά της ταμειακής βεβαίωσης των καταλογισθέντων αυτών χρεών, ως αφορώσες στη νομιμότητα της καταλογιστικής πράξης. (Μειοψ.). Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση.