Με την υπό κρίση αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 2866/2017 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία κατόπιν αποδοχής της προσφυγής που άσκησε η αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία, η οποία είναι ο Διαχειριστής του Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΔΔΗΕ), ακυρώθηκε η 196/2014 απόφαση της ΡΑΕ «Έγκριση του ετήσιου κόστους και των χρεώσεων χρήσης 2014 για το Ελληνικό Δίκτυο Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΕΔΔΗΕ)» (Β΄ 1072/30.4.2014), κατά το μέρος που με αυτή δεν συμπεριελήφθη στο κόστος λειτουργίας του ΕΔΔΗΕ δαπάνη 11,33 εκ. ευρώ για την κάλυψη της παροχής από τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού Α.Ε. (ΔΕΗ Α.Ε.) ηλεκτρικής ενέργειας στους υπαλλήλους του Διαχειριστή βάσει μειωμένου τιμολογίου. Η κατάργηση δίκης λόγω εκλείψεως του αντικειμένου της διαφοράς, στην περίπτωση παύσης της ισχύος της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξεως για το μέλλον, κατ’ εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 142 παρ. 1 περ. α΄ του ΚΔΔ και με βάση μόνον την γραμματική της διατύπωση, θα συνιστούσε προσβολή του πυρήνα της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, υπό το πρίσμα τόσο του άρθρου 47 του Χάρτη, όσο και του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος και του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ. Εν τούτοις, η διάταξη του άρθρου 142 παρ. 1 περ. α΄ του ΚΔΔ ερμηνευόμενη σύμφωνα με την ανωτέρω γενική δικονομική αρχή επιτρέπει στον προσφεύγοντα διάδικο να επικαλεσθεί ιδιαίτερο έννομο συμφέρον που δικαιολογεί την συνέχιση της δίκης. Εν κατακλείδι, κατάργηση της δίκης στην περίπτωση παύσης της ισχύος της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξεως για το μέλλον, κατ’ εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 142 παρ. 1 περ. α΄ του ΚΔΔ, είναι δυνατή μόνο εφόσον ο προσφεύγων διάδικος είτε δεν επικαλέσθηκε ιδιαίτερο έννομο συμφέρον που να δικαιολογεί τη συνέχιση της δίκης είτε επικαλέσθηκε μεν τέτοιο ισχυρισμό, ο οποίος όμως απορρίφθηκε από το δικαστήριο. Η διάταξη του άρθρου 142 παρ. 1 περ. α΄ του ΚΔΔ, είναι συμβατή με την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας (όπως κατοχυρώνεται στον ΧΘΔ, στο Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ), η δε άσκηση της προβλεπόμενης στο άρθρο 33 του ν. 4001/2011 προσφυγής κατά αποφάσεων της ΡΑΕ μπορεί να θεωρηθεί ότι εξασφαλίζει, εξ απόψεως της δικονομικής ρυθμίσεως του θεσμού της καταργήσεως δίκης, κατάλληλο μηχανισμό δικαστικής προστασίας (συμβατό με το άρθρο 47 του Χάρτη), κατά την έννοια του άρθρου 37 παρ. 17 της Οδηγίας 2009/72. Εν προκειμένω, το Διοικητικό Εφετείο μη νομίμως εισήλθε στην ουσία της διαφοράς, μολονότι συνέτρεχε περίπτωση καταργήσεως δίκης, λόγω της παύσεως ισχύος της 196/2014 προσβαλλόμενης αποφάσεως της ΡΑΕ κατά τη συζήτηση της υποθέσεως. Για τον λόγο αυτό, αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενο, έγινε δεκτή η αίτηση αναιρέσεως και αναιρέθηκε η 2866/2017 απόφαση της ΡΑΕ. Περαιτέρω, ενόψει του ότι η διάταξη του άρθρου 142 παρ. 1 περ. α΄ του ΚΔΔ επιτρέπει στον προσφεύγοντα διάδικο να επικαλεσθεί ιδιαίτερο έννομο συμφέρον που δικαιολογεί την συνέχιση της δίκης, αλλά και του γεγονότος ότι δεν υφίστατο σχετική νομολογία κατά τη συζήτηση της προσφυγής της αναιρεσίβλητης, το Δικαστήριο έκρινε ότι η υπόθεση έπρεπε να παραπεμφθεί στο δικάσαν Διοικητικό Εφετείο, προκειμένου να εξετασθεί αν συντρέχει περίπτωση συνέχισης της δίκης, εφόσον η προσφεύγουσα ΔΕΔΔΗΕ ΑΕ επικαλεσθεί και αποδείξει ιδιαίτερο έννομο συμφέρον προς τούτο .