Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της υπ’ αριθμ. 1347/2015 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος που με αυτήν απορρίφθηκε έφεση του αναιρεσείοντος, ιατρού, κατά της υπ’ αριθμ. 11553/2013 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, δυνάμει της οποίας είχε απορριφθεί η από 15.09.2005 αγωγή του ιδίου, με αίτημα να του καταβάλει το αναιρεσίβλητο νοσοκομείο: α) αποζημίωση για τη ζημία την οποία είχε υποστεί, κατά τους ισχυρισμούς του, εξ αιτίας της παράνομης διαγραφής του από το προσωπικό του νοσοκομείου και της άρνησης του τελευταίου να αποδεχθεί τις προσηκόντως προσφερόμενες υπηρεσίες του, κατά το χρονικό διάστημα από 01.01.1999 έως 31.08.2005 και β) αποκατάσταση της εντεύθεν ηθικής του βλάβης. Σε περίπτωση κατά την οποία υπάλληλος του Δημοσίου ή ν.π.δ.δ. παραμείνει για ορισμένο διάστημα παρανόμως εκτός υπηρεσίας (όπως επί παράνομης απόλυσης), με αποτέλεσμα να στερηθεί τις αποδοχές τις οποίες, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα αποκόμιζε από την υπηρεσία του κατά το διάστημα αυτό, δικαιούται ως αποζημίωση, τα ποσά των εν λόγω αποδοχών. Εξ άλλου, στην περίπτωση κατά την οποία ο ζημιωθείς, ενόσω βρισκόταν εκτός Υπηρεσίας, επιδόθηκε σε άλλη βιοποριστική δραστηριότητα (παροχή εξαρτημένης εργασίας, άσκηση ελευθερίου επαγγέλματος κ.λπ.), τα εντεύθεν οφέλη (μισθοί, αμοιβές κ.λπ.) δεν είναι συμψηφιστέα με τις οφειλόμενες σ’ αυτόν αναδρομικές ως άνω αποδοχές. Κι αυτό, γιατί ο κατόπιν της απομάκρυνσής του απ’ την Υπηρεσία αναγκαίος επαγγελματικός αναπροσανατολισμός του υπαλλήλου και η άσκηση από αυτόν άλλης, πάντως, έναντι της υπηρεσίας του, βιοποριστικής δραστηριότητας, διακόπτει, ως εκ της φύσεως της ανθρώπινης εργασίας, τον κατά νόμο αιτιώδη σύνδεσμο προς το ζημιογόνο γεγονός της παράνομης απομάκρυνσης, και καθιστά τις σχετικές ωφέλειες απότοκες, όχι του γεγονότος εκείνου, αλλά της αυτόνομης αναλήψεως βιοποριστικής δράσεως. Για τους λόγους δε, άλλωστε αυτούς, προκειμένου περί απομακρύνσεως από θέση ιατρού του Ε.Σ.Υ., είναι αδιάφορο από της ανωτέρω απόψεως, αν ο ιατρός επιδόθηκε σε βιοποριστική δραστηριότητα άσχετη ή άσκησε την ιατρική ως ελευθέριο επάγγελμα. Κατόπιν αυτών, σύμφωνα με την κρατήσασα γνώμη, η κρίση του Διοικητικού Εφετείου περί συμψηφισμού εν προκειμένω των αποδοχών του αναιρεσείοντος από τη θέση του στο Ε.Σ.Υ. με τις απολαβές του από την άσκηση του ελευθερίου επαγγέλματος του ιατρού δεν είναι νόμιμη και, συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι κατά τούτο, αναιρετέα. (Μειοψ.). Επίσης, εν προκειμένω, το Διοικητικό Εφετείο, συνεκτιμώντας συνολικά τα στοιχεία του πραγματικού της υπόθεσης, δέχθηκε, με ειδική αιτιολογία, ότι ο αιτών, από τις επιβληθείσες πειθαρχικές ποινές και τους εντεύθεν δικαστικούς αγώνες υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας έκρινε εύλογο το ποσόν των 2.000 ευρώ. Η κρίση αυτή, από πλευράς λήψης υπ’ όψιν των νομίμων στοιχείων παρίσταται νομίμως και επαρκώς, κατ’ αρχήν, αιτιολογημένη, η δε επιδίκαση στον αιτούντα του πιο πάνω ποσού, δεν συνιστά, πάντως, υπέρβαση των άκρων ορίων της ανέλεγκτης κατ’ αρχήν αναιρετικώς σχετικής εξουσίας του δικαστηρίου της ουσίας. Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο δέχτηκε εν μέρει την αίτηση, η δε υπόθεση παραπέμφθηκε στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, για νέα νόμιμη κρίση.