Από τις διατάξεις του άρθρου 54 του ν. 4375/2016 (άρθ. 33 της οδηγίας 2013/32/ΕΕ) προκύπτει ότι οι Αρχές Απόφασης απορρίπτουν αίτηση διεθνούς προστασίας ως απαράδεκτη, εάν κρίνουν ότι, μεταξύ άλλων, μία χώρα συνιστά ασφαλή τρίτη χώρα για τον αιτούντα, σύμφωνα με το άρθρο 56 του ίδιου νόμου (περ. δ). Κατά τις διατάξεις δε του άρθρου 56, μία χώρα θεωρείται ως ασφαλής τρίτη χώρα για ένα συγκεκριμένο αιτούντα, όταν πληρούνται σωρευτικά τα αναφερόμενα στην παρ. 1 έξι κριτήρια, η συνδρομή των οποίων εξετάζεται ανά περίπτωση και για κάθε αιτούντα χωριστά (παρ. 2). Μεταξύ των προβλεπόμενων στην παρ. 1 του άρθρου 56 κριτηρίων, περιλαμβάνεται και η δυνατότητα να ζητηθεί στην τρίτη χώρα το καθεστώς του πρόσφυγα και, στην περίπτωση που ο αιτών αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, «να του χορηγηθεί προστασία σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης» (περ. ε). Κατά την έννοια δε της διάταξης αυτής, προκειμένου να θεωρηθεί ότι συντρέχει το εν λόγω κριτήριο, δεν απαιτείται η τρίτη χώρα να έχει επικυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης (και μάλιστα χωρίς γεωγραφικό περιορισμό), αλλά αρκεί η χορηγούμενη στη χώρα αυτή προστασία του πρόσφυγα να είναι ισοδύναμη προς την προστασία που αναγνωρίζεται από τη Σύμβαση της Γενεύης. Με την παρ. 1 περ. στ του άρθρου 56 του ν. 4375/2016, ο νομοθέτης προέβλεψε ως κριτήριο για να θεωρηθεί μία χώρα ως ασφαλής τρίτη χώρα, ο αιτών να έχει σύνδεσμο με την εν λόγω τρίτη χώρα, βάσει του οποίου θα ήταν εύλογο να μεταβεί σε αυτή.