Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 3727/2022 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε προσφυγή της αναιρεσείουσας κοινοπραξίας κατά της ... απόφασης του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), απορριπτικής της ... ενδικοφανούς προσφυγής της κατά της … απόφασης του Προϊσταμένου της Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας (ΔΟΥ) Νέας Ιωνίας. Με την τελευταία απόφαση είχε απορριφθεί η … αίτηση της αναιρεσείουσας περί καταβολής σε αυτήν ποσού 150.521,73 ευρώ, άλλως ποσού 123.610,41 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στους τόκους που, κατά τους ισχυρισμούς της, της οφείλονται, για το χρονικό διάστημα από 16.5.2014 έως 28.12.2016, επί ποσού φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ), ο οποίος είχε καταβληθεί στην ίδια, κατ’ αποδοχή της από 16.5.2014 προσφυγής της, δυνάμει της 3229/2015 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, ως επιστροφή μεταφερθέντος πιστωτικού υπολοίπου των διαχειριστικών περιόδων από 27.2.2006 έως 31.12.2007 και από 1.1.2008 έως 31.12.2008. Με την κρινόμενη αίτηση προβλήθηκε ότι κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία των άρθρων 93 περ. α΄ του Ν. 2362/1995 και 143 περ. α΄ του Ν. 4270/2014, το δικάσαν διοικητικό εφετείο διέλαβε ερμηνευτική κρίση, κατά την οποία η άσκηση αγωγής για την επιδίκαση τόκων επί ήδη επιστραφέντος πιστωτικού υπολοίπου ΦΠΑ δεν διακόπτει την παραγραφή της σχετικής, φορολογικού περιεχομένου, αξίωσης, λόγω του απαραδέκτου αυτής κατ’ άρθρο 71 § 4 του ΚΔιοικΔ. Κατά τα ειδικότερα προβαλλόμενα, η κατά τις ως άνω διατάξεις του Δημόσιου Λογιστικού (ερμηνευόμενες υπό το φως της αρχής της επιείκειας που διέπει τη διοικητική δράση και της μη αδράνειας της αναιρεσείουσας για τη δικαστική επιδίωξη της απαίτησής της) διακοπή της παραγραφής «με την υποβολή της υπόθεσης στο δικαστήριο», αφορά, εφόσον ο νόμος δεν διακρίνει σε σχέση με τα δυνάμενα να ασκηθούν ένδικα βοηθήματα, τη δικαστική διεκδίκηση φορολογικών αξιώσεων με την άσκηση τόσο προσφυγής όσο και αγωγής. Εξάλλου, με το από 26.2.2025 υπόμνημα, προσκομίσθηκε στο Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, η … έκθεση του δικαστικού επιμελητή με έδρα στο Πρωτοδικείο Πειραιά, Κ. Κ., από την οποία προκύπτει ότι η εν λόγω αγωγή επιδόθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο (Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους) στις 27.4.2017. Προς θεμελίωση του παραδεκτού του λόγου, κατ’ άρθρο 53 § 3 ΠΔ 18/1989, όπως ισχύει, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι επί του τιθέμενου με αυτόν νομικού ζητήματος υφίσταται αντίθετη προς τα κριθέντα νομολογία και, συγκεκριμένα, η ΣτΕ 1287/2013, άλλως ότι δεν υφίσταται νομολογία. Ο ισχυρισμός αυτός κρίθηκε βάσιμος κατά το δεύτερο σκέλος του και, συνεπώς, ο λόγος προβάλλεται παραδεκτώς κατ’ άρθρο 53 § 3 ΠΔ 18/1989, περαιτέρω δε και βασίμως. Και τούτο, διότι η άσκηση της αγωγής της αναιρεσείουσας, στις 13.4.2017, διέκοψε την παραγραφή είτε υπό την εκδοχή ότι συνιστούσε «υποβολή της υποθέσεως στο δικαστήριο», κατά την έννοια της περίπτωσης α΄ του άρθρου 93 του Ν. 2362/1995 (και της αντίστοιχης του άρθρου 143 του Ν. 4270/2014), είτε υπό την εκδοχή ότι ισοδυναμούσε με «υποβολή στην αρμόδια δημόσια αρχή αιτήσεως για την πληρωμή της απαιτήσεως», κατά την έννοια της περίπτωσης β΄ του άρθρου 93 του Ν. 2362/1995 (και της αντίστοιχης του άρθρου 143 του Ν. 4270/2014), εφόσον, στην τελευταία αυτή περίπτωση, επιδόθηκε νομίμως στο Ελληνικό Δημόσιο, ζήτημα του οποίου η εξέταση εναπόκειται στο δικαστήριο της ουσίας. Κατόπιν των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση θα έπρεπε να γίνει δεκτή. Ενόψει, όμως, της σπουδαιότητας του τιθέμενου ως άνω ζητήματος αναφορικά με το εάν η απαράδεκτη, κατ’ άρθρο 71 § 4 του ΚΔιοικΔ, αγωγή κατά του Δημοσίου για την καταβολή τόκων επί (καταβληθείσας κατόπιν δικαστικής απόφασης) φορολογικής απαίτησης του ενάγοντος, συνεπάγεται διακοπή της παραγραφής, το Τμήμα παρέπεμψε την υπόθεση στην επταμελή σύνθεσή του.