Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η εξαφάνιση της 3669/2024 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η προσφυγή των αναιρεσιβλήτων και αφενός μεν ακυρώθηκε η τεκμαιρόμενη σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης “να προβεί στις δέουσες ενέργειες, προκειμένου να αρθεί η ρυμοτομική απαλλοτρίωση” που επιβλήθηκε για τη διάνοιξη οδών, με το από 24.1.1959 β.δ. για την έγκριση του πολεοδομικού σχεδίου Παλλήνης και την ... πράξη προσκυρώσεως, τακτοποίησης και αναλογισμού αποζημίωσης, που εγκρίθηκε διορθούμενη με την ... απόφαση του Νομάρχη Αττικής, σε ακίνητο φερόμενης συνιδιοκτησίας των αναιρεσιβλήτων, κείμενο στο Ο.Τ. … του Δήμου Παλλήνης, επί των οδών … και …, αφετέρου δε αναπέμφθηκε η υπόθεση στη Διοίκηση προκειμένου να ρυθμίσει εκ νέου το πολεοδομικό καθεστώς του εν λόγω ακινήτου. Με την κρινόμενη αίτηση προβλήθηκε ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να εξαφανισθεί, διότι η διαφορά που ήχθη ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου εσφαλμένα δικάστηκε ως διαφορά ουσίας, ενώ είναι ακυρωτική, καθ’ όσον κατ’ ουσίαν αφορούσε την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου σε συνάφεια με τη συντελεσθείσα αυτοδίκαιη άρση της επίμαχης ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης, σύμφωνα με το άρθρο 88 § 1 του Ν. 4759/2020 (όπως εξάλλου υποστήριξε η μειοψηφήσασα άποψη στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) και όχι τη διαπίστωση της εν λόγω άρσης, η οποία είχε ήδη συντελεσθεί εκ του νόμου. Συνεπώς, κατά τα προβαλλόμενα, η υπόθεση αναρμοδίως δικάσθηκε από το Διοικητικό Πρωτοδικείο, το οποίο θα έπρεπε να έχει παραπέμψει την υπόθεση στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Σχετικά με το εν λόγω ζήτημα έγινε επίκληση της ΣτΕ 563/2021 απόφασης (η οποία ωστόσο δεν αφορά την ερμηνεία των εφαρμοστέων, εν προκειμένω, διατάξεων). Περαιτέρω, προβλήθηκε ότι το ασκηθέν ένδικο βοήθημα, το οποίο είναι αίτηση ακυρώσεως, κατά τα προβαλλόμενα, θα έπρεπε να έχει απορριφθεί ως προώρως ασκηθέν, διότι κατά τον χρόνο άσκησής του (στις 6.12.2021) δεν είχε ακόμη συμπληρωθεί η προθεσμία των έξι μηνών εντός της οποίας οφείλει να αποφανθεί το οικείο δημοτικό συμβούλιο επί αιτήματος για την τροποποίηση ρυμοτομικού σχεδίου κατόπιν της αυτοδίκαιης άρσης της ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης, σύμφωνα με το άρθρο 88 § 2 του Ν. 4759/2020 (η εν λόγω προθεσμία είχε, ωστόσο, συμπληρωθεί κατά τον χρόνο συζήτησης της υπόθεσης ενώπιον του διοικητικού πρωτοδικείου στις 5.5.2023). Σχετικά έγινε επίκληση νομολογίας του ΣτΕ που αφορά εν γένει την αίτηση ακυρώσεως κατά παράλειψης οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας. Κατά την άποψη που επικράτησε, ως προς την ερμηνεία των εφαρμοστέων, εν προκειμένω, διατάξεων, η κρινόμενη υπόθεση αρμοδίως εισήχθη ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου με το ένδικο βοήθημα της προσφυγής, ως διαφορά ουσίας, διότι αναφύεται από παράλειψη-σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης επί αιτήματος των αναιρεσιβλήτων, με την ιδιότητα των ιδιοκτητριών απαλλοτριωθέντος ακινήτου, για την τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου κατόπιν αυτοδίκαιης άρσης της ρυμοτομικής απαλλοτρίωσης. Συνεπώς, ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης κρίθηκε απορριπτέος. (Μειοψ.). Ωστόσο, λόγω μείζονος σπουδαιότητας του τιθέμενου ζητήματος ως προς τη φύση της ένδικης διαφοράς και ενόψει της αντίθετης νομολογίας επ’ αυτού, το Τμήμα παρέπεμψε την υπόθεση προς επίλυση στην επταμελή σύνθεσή του.