Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 1861/2021 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της 15709/2019 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία είχε απορριφθεί ανακοπή του κατά του ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, δυνάμει της οποίας, ο αναιρεσίβλητος ζητούσε την ακύρωση των υπ’ αριθ. …, …, …, … και …/18.04.2013 ατομικών ειδοποιήσεων χρεών του Προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ. Φ.Α.Ε. Αθηνών, με τις οποίες είχε κληθεί να καταβάλει, υπό την ιδιότητα του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου και νομίμου εκπροσώπου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία “…”, χρέη της εν λόγω ανώνυμης εταιρείας, ποσών συνολικού ποσού ύψους 386.631 ευρώ, που προέρχονταν από την επιβολή σε βάρος της ανωτέρω ανώνυμης εταιρείας προστίμων Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (Φ.Π.Α.), κατ’ άρθρο 6 του Ν. 2523/1997, λόγω λήψεως φερόμενων ως εικονικών φορολογικών στοιχείων από την εταιρεία κατά τις χρήσεις 2005, 2006, 2007, 2008 και 2009. Με τις διατάξεις των §§ 1 και 3 του άρθρου 115 Ν. 2238/1994 σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 45 περ. β΄ του ν. 1642/1986 και 55 περ. β΄ του ΚΦΠΑ καθιερώνεται αλληλέγγυα και εις ολόκληρον ευθύνη των εκεί περιοριστικά αναφερόμενων προσώπων για οφειλές ανώνυμων εταιρειών, μεταξύ άλλων, λόγω μη απόδοσης οφειλόμενου φόρου προστιθέμενης αξίας και φόρου κύκλου εργασιών. Η ευθύνη αυτή βαρύνει, κατά τα ειδικώς οριζόμενα στη διάταξη του άρθρου 115 § 1 και την περ. β’ του άρθρου 55 ΚΦΠΑ, α) τους διευθυντές, β) τους διαχειριστές ή διευθύνοντες συμβούλους γ) τους εκκαθαριστές και δ) τους νομίμους εκπροσώπους των εταιρειών αυτών. Αντιθέτως, οι πρόεδροι του Διοικητικού Συμβουλίου ανώνυμων εταιρειών δεν περιλαμβάνονται στον κύκλο των κατά τις διατάξεις αυτές περιοριστικά αναφερομένων ως ευθυνομένων προσώπων. Εξάλλου, ελλείψει ειδικής διάταξης, ούτε η ανάθεση από το καταστατικό ειδικών καθηκόντων εκπροσώπησης της εταιρείας ενώπιον των φορολογικών αρχών αρκεί αφ’ εαυτής για να προσδώσει στο πρόσωπο προς το οποίο παρέχεται την ιδιότητα του αλληλεγγύως ευθυνομένου, διότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, οι διατάξεις περί αλληλέγγυας ευθύνης, ως εισάγουσες εξαίρεση από την αρχή της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου και την κατά κανόνα ευθύνη καθενός για ίδια και όχι αλλότρια χρέη και συνεπαγόμενες σοβαρές επεμβάσεις στα περιουσιακά δικαιώματα και σημαντικούς περιορισμούς στην οικονομική ελευθερία των προσωπικώς και αλληλεγγύως ευθυνομένων προσώπων είναι, από τη φύση τους, στενώς ερμηνευτέες. (Μειοψ.). Εν προκειμένω, εφόσον η ιδιότητα του Προέδρου του Δ.Σ. δεν περιλαμβάνεται ρητώς σε αυτές που συνεπάγονται αλληλέγγυα ευθύνη και εφόσον δεν προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα ότι στον αναιρεσίβλητο είχε ανατεθεί επιπροσθέτως και μία από τις περιοριστικά αναφερόμενες στον νόμο ιδιότητες (διευθυντή, διαχειριστή, διευθύνοντος συμβούλου, εκκαθαριστή, νομίμου εκπροσώπου), η αλληλέγγυα ευθύνη για οφειλές της ανώνυμης εταιρείας από πρόστιμα Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (Φ.Π.Α.), κατ’ άρθρο 6 του Ν. 2523/1997, δεν μπορεί να επεκταθεί και σε αυτόν, έστω και αν του είχαν ανατεθεί ειδικά καθήκοντα εκπροσώπησης ενώπιον των φορολογικών αρχών. Συνεπώς, ορθώς, αν και με εν μέρει διαφορετική αιτιολογία, κρίθηκε εν προκειμένω με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι ο αναιρεσίβλητος δεν υπείχε ευθύνη για την καταβολή των επίδικων προστίμων. Αν και, κατά τη γνώμη ενός Παρέδρου, η ανάθεση εξουσίας εκπροσώπησης της εταιρείας ενώπιον των φορολογικών αρχών στον αναιρεσίβλητο προσέδωσε σε αυτόν ιδιότητα που έβαινε πέραν των απλών καθηκόντων του Προέδρου του ΔΣ και, συνεπαγόταν κατά τούτο, αλληλέγγυα ευθύνη για τα ανωτέρω χρέη της εταιρείας. Συνεπώς, κατά τη γνώμη αυτή, η αίτηση θα έπρεπε να γίνει δεκτή και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση να αναιρεθεί. Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση.