Ο αναιρεσείων Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (e- Ε.Φ.Κ.Α.) επιδιώκει την αναίρεση της υπ’ αριθμ. 228/2022 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, δυνάμει της οποίας απερρίφθη ως απαράδεκτη πρόσθετη παρέμβαση ασκηθείσα από τον αναιρεσείοντα Φορέα και απερρίφθη ομοίως ως αβάσιμη η έφεση του τελευταίου κατά της 2175/2019 απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Αναλυτικά, με την πρωτόδικη απόφαση απερρίφθη ως αβάσιμη πρόσθετη παρέμβαση του Τ.Μ.Ε.Δ.Ε. υπέρ του καθ’ ου η προσφυγή Ε.Φ.Κ.Α., ως οιονεί καθολικού διαδόχου του Ε.Τ.Α.Α.-Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε., ακυρώθηκε η προσβληθείσα πράξη και αναγνωρίστηκε ότι οι αναιρεσίβλητες δικαιούνται να λάβουν τις απονεμηθείσες σ’ αυτές συντάξεις λόγω θανάτου, χωρίς καμία παρακράτηση λόγω των οφειλών του θανόντος από εγγυητικές επιστολές, καθώς και ότι δικαιούνται τα ποσά συντάξεων που είχαν ήδη παρακρατηθεί για την αιτία αυτή, εντόκως από την ημερομηνία άσκησης της ένδικης προσφυγής. Η ένδικη διαφορά προέκυψε από την αμφισβήτηση της νομιμότητας της ένδικης πράξης της Δ.Ε. του Ε.Τ.Α.Α.- Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε., με την οποία παρακρατήθηκαν οι απονεμηθείσες από το Ταμείο αυτό στις αναιρεσίβλητες συντάξεις λόγω συμψηφισμού με απαίτηση του Ταμείου έναντι του θανόντος δικαιοπαρόχου τους από εγγυητικές επιστολές του ιδίου ως άνω Ταμείου (ως οιονεί καθολικού διαδόχου του πρώην Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε.). Δεδομένου ότι δεν υφίσταται ρητή πρόβλεψη στο Π.Δ. 18/1989 για την άσκηση αίτησης αναίρεσης σε περιπτώσεις αναγκαστικής ομοδικίας, εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που ισχύουν στη διαδικασία των πολιτικών δικών ενώπιον του Αρείου Πάγου. Ακολούθως, σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, όταν η αίτηση αναίρεσης ασκείται από έναν από τους αναγκαστικώς ομοδίκους και τα αποτελέσματά της επεκτείνονται στους υπολοίπους, οι οποίοι όμως αδρανούν, πρέπει επί ποινή απαραδέκτου της συζήτησης να κοινοποιείται και σ’ αυτούς με μνεία της δικασίμου της υπόθεσης. Εφαρμόζονται δε οι διατάξεις του π.δ/τος 18/1989 (21 § 4) στην περίπτωση που ο αναιρεσείων παραλείψει να προσεπικαλέσει τους αναγκαστικώς ομοδίκους του στην κατ’ αναίρεση δίκη ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, και μάλιστα κατά το μέρος που προβλέπουν την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης ως απαράδεκτης, αν ο αναιρεσείων παραλείψει την υποχρέωση νομότυπης και εμπρόθεσμης κοινοποίησης αντιγράφου της αίτησης και της πράξης του Προέδρου του Τμήματος περί ορισμού δικασίμου και εισηγητού της υπόθεσης τουλάχιστον είκοσι (20) ημέρες πριν από τη δικάσιμο και η συζήτηση της υπόθεσης σε προηγούμενη δικάσιμο είχε αναβληθεί για τον λόγο αυτόν. Επιπρόσθετα, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ’ αριθμ. 2175/2019 απόφαση έκρινε ότι οι οφειλές θανόντος ασφαλισμένου του Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε. προς το Ταμείο αυτό από οποιαδήποτε άλλη αιτία εκτός ασφαλιστικών εισφορών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι απορρέουν από τη μεταξύ τους σχέση «κοινωνικής ασφάλισης», αλλά αποτελούν χρέη της κληρονομίας, και συνεπώς στις συνταξιοδοτικές παροχές λόγω θανάτου δεν μπορούν να εφαρμοστούν οι διατάξεις του άρθρου 20 του Ν. 915/1979 με συμψηφισμό του ποσού των οφειλών του θανόντος με το ποσό της σύνταξης λόγω θανάτου. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι δεν προκύπτει η κοινοποίηση από τον αναιρεσείοντα Φορέα e-Ε.Φ.Κ.Α. στον αναγκαστικώς ομόδικό του και μη παραστάντα κατά τη συζήτηση της υπόθεσης Τ.Μ.Ε.Δ.Ε., αντιγράφου της αίτησης αναίρεσης και της πράξης της Προέδρου του Τμήματος περί ορισμού δικασίμου και εισηγητή, το Δικαστήριο έκρινε ότι πρέπει να αναβληθεί η συζήτηση της υπόθεσης προκειμένου ο e-Ε.Φ.Κ.Α. να εκπληρώσει την υποχρέωσή του και παρέπεμψε την υπόθεση στην επταμελή σύνθεση του Α΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας.