Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 1368/2022 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, με την οποία έγινε δεκτή έφεση του αναιρεσιβλήτου ν.π.δ.δ. e-Ε.Φ.Κ.Α. κατά της 1572/2020 απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, εξαφανίσθηκε η απόφαση αυτή, και εν συνεχεία απορρίφθηκε η από 7.3.2016 ανακοπή των αναιρεσειόντων. Η εν λόγω ανακοπή, με την πρωτόδικη ως άνω απόφαση είχε γίνει δεκτή και είχαν, κατόπιν αυτού, ακυρωθεί, αφενός μεν οι …/4.12.2015 ατομικές ειδοποιήσεις του Διευθυντή του Περιφερειακού ΚΕΑΟ Πειραιά, με τις οποίες οι αναιρεσείοντες κλήθηκαν να καταβάλουν το ποσό των 90.763,22 ευρώ, ως ομόρρυθμοι εταίροι ομόρρυθμης εταιρείας για οφειλές της από ασφαλιστικές εισφορές, αφετέρου δε η αντίστοιχη …/8.12.2004 πράξη ταμειακής βεβαίωσης, καθ’ ό μέρος αποτελούσε τίτλο εκτέλεσης σε βάρος τους. Σύμφωνα με τους αναιρεσείοντες, με βάση τον εφαρμοστέο εν προκειμένω Εμπορικό Νόμο (όπως ίσχυε) και συγκεκριμένα τα άρθρα 64 και 22, με την πάροδο πενταετίας από την αποχώρηση ομορρύθμου εταίρου και, κατ’ αναλογίαν, από τη μετατροπή του σε ετερόρρυθμο, παραγράφονται, ως προς αυτόν, οι κατά της εταιρείας απαιτήσεις τρίτων, χωρίς δε να έχει συντρέξει στο πρόσωπό του λόγος διακοπής ή αναστολής της εν λόγω παραγραφής δεν διακόπτεται αυτή· ανεξάρτητα εάν τέτοιος λόγος έχει συντρέξει στο πρόσωπο της εταιρείας· εν όψει αυτών, το δικάσαν δευτεροβάθμιο δικαστήριο έσφαλε κρίνοντας ότι δεν συνέτρεχε εν προκειμένω περίπτωση εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 64 του ΕμπΝ επειδή επρόκειτο για οφειλές δημοσίου και όχι ιδιωτικού δικαίου, και θεωρώντας ως λόγο διακοπής της παραγραφής την έκδοση απόφασης ρύθμισης του εταιρικού χρέους προς το Ι.Κ.Α. η οποία είχε προέλθει με πρωτοβουλία του μοναδικού ομορρύθμου εταίρου και διαχειριστή της εταιρείας το έτος 2011, πολύ μετά τη μετατροπή των αναιρεσειόντων σε ετερορρύθμους εταίρους με περιορισμένη ευθύνη για τα χρέη της. Για το παραδεκτό του λόγου αυτού αναιρέσεως, κατά την § 3 του άρθρου 53 του Π.Δ. 18/1989 προβλήθηκε στο αναιρετήριο ο ειδικός ισχυρισμός ότι για το κρίσιμο εν προκειμένω νομικό ζήτημα εάν επί οφειλής ομορρύθμου εταίρου ομόρρυθμης εταιρείας για χρέη της εταιρείας από ασφαλιστικές εισφορές είναι εφαρμοστέες οι περί πενταετούς παραγραφής διατάξεις του άρθρου 64 του Εμπορικού Νόμου και, περαιτέρω, εάν για τη διακοπή της παραγραφής αυτής λαμβάνονται υπόψη και λόγοι που αφορούν άλλον ομόρρυθμο εταίρο ή διαχειριστή, καθώς και αίτηση των τελευταίων για ρύθμιση της οφειλής για την εταιρεία, δεν υπάρχει νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο ισχυρισμός αυτός έγινε δεκτός, δεδομένου ότι, πράγματι, επί των ως άνω ακριβώς κρίσιμων νομικών ζητημάτων δεν προέκυψε η κατά τον κρίσιμο χρόνο ύπαρξη νομολογίας του ΣτΕ. Εν όψει του πραγματικού που έγινε δεκτό με την αναιρεσιβαλλομένη και δεν αμφισβητείται, από την επομένη της δημοσίευσης της μετατροπής των αναιρεσειόντων σε ετερορρύθμους εταίρους, η οποία όπως δέχεται η αναιρεσιβαλλομένη έλαβε χώρα την 3η.9.2004 (ημερομηνία κατά την οποία δημοσιεύθηκε η οικεία σύμβαση στα βιβλία εταιρειών του Πρωτοδικείου Πειραιά στις 3.9.2004 και καταχωρίσθηκε στο Μητρώο του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Πειραιά ομοίως στις 3.9.2004), άρχισε η πενταετία του άρθρου 64 ΕμπΝ, η οποία έληξε την 4η.9.2009, δεδομένου, άλλωστε, ότι δεν προκύπτει ενδιαμέσως να συνέτρεξε λόγος διακοπής της παραγραφής, η οποία να δρα υποκειμενικά έχοντας συντρέξει στο πρόσωπο των αναιρεσειόντων. Οι λόγοι τους οποίους προέβαλε ο αναιρεσίβλητος e-Ε.Φ.Κ.Α. - και δέχθηκε το διοικητικό εφετείο ως λόγους διακοπής της παραγραφής, αφορούσαν, κατά τ’ ανωτέρω, είτε άλλον εταίρο (κατάσχεση) είτε την ίδια την εταιρεία (υπαγωγή σε ρύθμιση). Έσφαλε, συνεπώς, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο που δέχθηκε τα αντίθετα, για τον λόγο δε αυτό, η προσβαλλόμενη απόφαση κρίθηκε αναιρετέα. Επίσης κρίθηκε ότι η υπόθεση, ως έχουσα εκκαθαρισμένο το πραγματικό, έπρεπε να δικασθεί περαιτέρω και να απορριφθεί η έφεση του αναιρεσιβλήτου.