Η αναιρεσείουσα εταιρεία επιδιώκει την αναίρεση της υπ’ αριθμ. 418/2020 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, δυνάμει της οποίας απερρίφθη προσφυγή της αναιρεσείουσας επί διαφοράς που ανέκυψε κατά την εκτέλεση δημόσιου έργου και ειδικότερα κατά την έγκριση του 3ου Ανακεφαλαιωτικού Πίνακα Εργασιών (ΑΠΕ) και της 22ης τελικής πιστοποίησης και αφορά σε τόκους υπερημερίας, ύψους 592.046,90 ευρώ. Για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά, αφενός, η προϋπόθεση το χρηματικό αντικείμενο της διαφοράς να μην υπερβαίνει, προκειμένου για διαφορές από διοικητικές συμβάσεις, το ποσό των 200.000 ευρώ, αφετέρου ο αναιρεσείων να τεκμηριώνει επαρκώς, με ειδικούς ισχυρισμούς περιεχόμενους στο εισαγωγικό δικόγραφο, ότι με καθέναν από τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως τίθεται συγκεκριμένο, κρίσιμο για την επίλυση της διαφοράς, νομικό ζήτημα, επί του οποίου είτε δεν υπάρχει νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, είτε οι σχετικές κρίσεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι αντίθετες προς μη ανατραπείσα νομολογία επ’ αυτού τούτου του κρίσιμου νομικού ζητήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας ή άλλου ανωτάτου δικαστηρίου ή, ελλείψει τέτοιας νομολογίας, προς ανέκκλητη απόφαση διοικητικού δικαστηρίου. Η εν λόγω ρύθμιση, αποβλέπουσα στην ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της διοικητικής δικαιοσύνης, εξαιρεί του αναιρετικού ελέγχου δικαστικές αποφάσεις επί διαφορών που είτε δεν εμφανίζουν κατ’ αναίρεση ζητήματα νομικά, είτε τα ζητήματα που θέτουν έχουν ήδη επιλυθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας, χωρίς να παραβιάζει συνταγματική διάταξη ή ευρωπαϊκή νομοθεσία. Ο βασικός λόγος αναίρεσης της αίτησης απορρίπτεται, καθώς, ανεξάρτητα από το εάν ανάγεται στην έκταση συμμόρφωσης σε προηγηθείσα δικαστική απόφαση ζήτημα, για το οποίο δεν υπάρχει ερμηνευτική κρίση της αναιρεσιβαλλομένης ώστε να εγείρει ζήτημα ερμηνείας κανόνα δικαίου γενικότερης εφαρμογής, ερείδεται επί της εσφαλμένης αντίληψης ότι, εν προκειμένω, με την προαναφερθείσα 424/2016 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, όπως περιγράφεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ακυρώθηκε αναδρομικά η παράλειψη της Διοίκησης για έγκριση ΑΠΕ και πιστοποίησης. Η δε σχετική νομολογία του Δικαστηρίου ορίζει ότι δεν οφείλονται μεν τόκοι υπερημερίας στην περίπτωση καθυστέρησης σύνταξης και έγκρισης ΑΠΕ για λόγο μη οφειλόμενο σε υπαιτιότητα του αναδόχου, ωστόσο προβλέπεται η δυνατότητα αποζημίωσης για τις θετικές του ζημίες. Στον ισχυρισμό περί αντίθεσης της κρίσης του δικάσαντος Δικαστηρίου, για το εφαρμοστέο νομοθετικό καθεστώτος, με την απόφαση 986/2021 του Αρείου Πάγου, το Δικαστήριο έκρινε ότι με την απόφαση αυτή δεν επιλύεται το κρίσιμο ως προς το εφαρμοστέο καθεστώς ζήτημα της ερμηνείας των άρθρων 4 (§ 2 περ. β και δ) και 8 του π.δ/τος 166/2003, για το οποίο υφίσταται νομολογία του Δικαστηρίου, αλλά επιλύονται διαφορετικά ζητήματα, τα οποία αναφέρονται στην ερμηνεία και εφαρμογή των επίμαχων διατάξεων για το εφαρμοστέο επιτόκιο σε περίπτωση υπερημερίας πληρωμής πιστοποίησης και την αποζημίωση του αναδόχου για τα έξοδα είσπραξης της οφειλόμενης αμοιβής. Ακολούθως, το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση.