Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 1737/2022 απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, δυνάμει της οποίας είχε γίνει δεκτή έφεση του αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου κατά της 3008/2020 απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, εξαφανίσθηκε η απόφαση αυτή και απορρίφθηκε η από 22.9.2015 ανακοπή του αναιρεσείοντος κατά της …/25.8.2015 ατομικής ειδοποίησης του Α΄ Τελωνείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτός είχε κληθεί να καταβάλει συνολικό ποσό, ύψους 84.069,45 ευρώ. Δυνάμει δύο ταμειακών βεβαιώσεων του Α΄ Τελωνείου Θεσσαλονίκης, βεβαιώθηκαν ταμειακά, σε βάρος του αναιρεσείοντος, ποσά ύψους 47.355,82€ και 6.493,25€, τα οποία είχαν καταλογισθεί με την υπ’ αριθμ. …/9/17.11.2010 πράξη του Προϊσταμένου. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων άσκησε την από 20.9.2019 ανακοπή κατά της συγκεκριμένης ατομικής ειδοποίησης και των επίμαχων ταμειακών βεβαιώσεων, προβάλλοντας ότι μη νόμιμα τα εν λόγω ποσά βεβαιώθηκαν ταμειακά την ίδια μέρα της κοινοποίησης των καταλογιστικών πράξεων, ενώ με σχετική απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης έγινε δεκτή η ανακοπή και ακυρώθηκε η προσβαλλόμενη ατομική ειδοποίηση, με την αιτιολογία ότι η ταμειακή βεβαίωση των ένδικων ποσών διενεργήθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο δεν είχε οριστικοποιηθεί ο νόμιμος τίτλος. Παράλληλα, κρίθηκε ότι, υπό το εφαρμοστέο νομοθετικό καθεστώς, η οριστικοποίηση του νόμιμου τίτλου προϋποθέτει την άπρακτη πάροδο της προθεσμίας για την άσκηση της προσφυγής κατ’ αυτού, δηλαδή την πάροδο εξήντα ημερών από την επίδοση της καταλογιστικής πράξης στον ενδιαφερόμενο. Η πράξη καταχώρησης αυτού στα βιβλία εισπρακτέων εσόδων της Φορολογικής Διοίκησης, μη ταυτιζόμενη κατά τη νομική της φύση με την εν στενή εννοία ταμειακή βεβαίωση, όπως προβλεπόταν προ της ισχύος του εν λόγω νόμου, δεν αποτελεί όρο νομιμότητας της εισπρακτικής διαδικασίας ή της εκτέλεσης αλλά διενεργείται αποκλειστικά για λόγους παρακολούθησης της οφειλής και, συνεπώς, η εγγραφή στα βιβλία εισπρακτέων εσόδων έχει χαρακτήρα εσωτερικού εγγράφου και δεν αποτελεί όρο νομιμότητας της εκτελεστικής διαδικασίας. Στην υπό κρίση περίπτωση, το Ελληνικό Δημόσιο με την έφεσή του ζήτησε την εξαφάνιση της υπ’ αριθμ. 3008/2020 απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, εντούτοις, εφόσον το ύψος της αμφισβητούμενης με την έφεση απαίτησης, της οποίας επιδιώκεται η αναγκαστική είσπραξη με την προσβληθείσα με την ανακοπή και ακυρωθείσα από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ατομική ειδοποίηση, υπερβαίνει το ποσό των 60.000€, αρμόδιο για την εκδίκαση της διαφοράς σε δεύτερο βαθμό ήταν το Τριμελές Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης. Ακολούθως, αναρμοδίως εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση από το Μονομελές Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης. Το Δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση, αναίρεσε την υπ’ αριθμ. 1737/2022 απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης και παρέπεμψε την υπόθεση στο Τριμελές Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης για την εκδίκαση της από 25.8.2020 έφεσης του αναιρεσιβλήτου.