Με την κρινόμενη αίτηση ζητήθηκε η αναίρεση της 3158/2015 απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απερρίφθη, ως απαράδεκτη, προσφυγή της αναιρεσείουσας εταιρείας. Με την προσφυγή η αναιρεσείουσα είχε ζητήσει: α) την ανάκληση των τριμηνιαίων δηλώσεων φόρου επί του ζύθου, που είχε υποβάλει για τη χρήση 2009, ισχυριζόμενη ότι οι προβλέπουσες τον φόρο εθνικές διατάξεις είναι αντίθετες με το άρθρο 3 παρ. 2 της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ σχετικά με το καθεστώς των υποκείμενων σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης προϊόντων και β) την έντοκη επιστροφή, ως αχρεώστητου, του φόρου ζύθου που είχε καταβάλει επί τη βάσει των δηλώσεων αυτών. Με τις διατάξεις του άρθρου 19 του Κ.Φ.Δ. δεν αποκλείεται η δυνατότητα απευθείας άσκησης προσφυγής για την ανάκληση φορολογικής δήλωσης, λόγω νομικής πλάνης, και για την επιστροφή του βάσει αυτής καταβληθέντος φόρου ως αχρεώστητου, δυνατότητα, η οποία παρέχεται διαχρονικά στους φορολογούμενους εν είδει δικονομικού χαρακτήρα εγγύησης για την αποτελεσματική έννομη προστασία τους και αποτυπώνεται στις γενικές αρχές ανάκλησης των φορολογικών δηλώσεων. Αντίθετη ερμηνευτική εκδοχή, συνεπαγόμενη την υποχρεωτική τήρηση της κατ’ άρθρο 19 του Κ.Φ.Δ. διοικητικής διαδικασίας (υποβολή τροποποιητικής δήλωσης) και για την ανάκληση φορολογικών δηλώσεων, λόγω νομικής πλάνης, πέραν του ότι δεν ευρίσκει επαρκές έρεισμα στη διατύπωση των προαναφερόμενων νομοθετικών διατάξεων, παραγνωρίζει τον δικαιολογητικό λόγο καθιέρωσης, στις περιπτώσεις αυτές, των γενικών αρχών ανακλήσεως των φορολογικών δηλώσεων, τυχόν απόκλιση από τις οποίες θα έπρεπε, λόγω της νομολογιακής προέλευσης και της θεμελίωσής τους στις περί νομιμότητας του φόρου συνταγματικές διατάξεις, να συνάγεται σαφώς από το γράμμα των οικείων διατάξεων και τον επιδιωκόμενο σκοπό. Η διατήρηση της δυνατότητας άσκησης απευθείας προσφυγής στις περιπτώσεις αυτές και μετά την έναρξη ισχύος του Κ.Φ.Δ. δεν είναι, εξάλλου, ασύμβατη με την εισαχθείσα με το άρθρο 63 του ίδιου Κώδικα ενδικοφανή διαδικασία - η τήρηση της οποίας είναι κατ’ αρχήν υποχρεωτική προ της εισαγωγής των φορολογικών διαφορών ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων – δεδομένου ότι πρόκειται για περιορισμένης έκτασης εξαίρεση, η οποία δεν ανατρέπει τη λογική του συστήματος ενδικοφανούς επίλυσης των φορολογικών διαφορών, ούτε, άλλωστε, αναιρεί τον σκοπό και το ωφέλιμο αποτέλεσμα της ενδικοφανούς προσφυγής, ενόψει και της φύσης των δυνάμενων να προβληθούν λόγων ανάκλησης ως αμιγώς νομικών, ως αναγόμενων, δηλαδή, στην ισχύ, το κύρος και την ερμηνεία κανόνων δικαίου. Το ΣτΕ έκανε δεκτή την αίτηση αναιρέσεως.