Αρχική σελίδα Αναζήτηση Sakkoulas-Online.gr
Αναζήτηση  |  Online Συνδρομές  |  Επικαιρότητα  |  Με μια ματιά  |  Σχετικά  |  Βοήθεια  |  Συχνές ερωτήσεις  |  Επικοινωνία  |  Sakkoulas.gr

Πρόσφατη νομολογία


 

11 Ιουν 2021

ΣτΕ 1831/2020 Τμ.Β: Επιβολή προστίμου ΚΒΣ λόγω έκδοσης εικονικών στοιχείων & τεκμήριο αθωότητας

Με το εισαγωγικό δικόγραφο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση περιέλαβε ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς την στοιχειοθέτηση της επίδικης παραβάσεως της λήψεως εικονικών στοιχείων εκ μέρους της αναιρεσείουσας, με αποτέλεσμα η πλημμέλεια της αιτιολογίας να καθιστά αυτήν αναιρετέα, όπως έχει κριθεί με σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, ότι δεν έλαβε υπόψη προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία και ότι παραβίασε ουσιώδη τύπο λόγω μη λήψης υπόψη ουσιώδους ισχυρισμού. Ωστόσο, οι λόγοι αυτοί προβάλλονται απαραδέκτως, δεδομένου ότι με αυτούς δεν τίθεται νομικό ζήτημα, ήτοι ζήτημα ερμηνείας συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, όπως απαιτείται κατά το άρθρο 53 παρ. 3 του π.δ. 18/1989, αλλά πλήσσεται, ευθέως, η ορθότητα, πληρότητα και επάρκεια της αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και η εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων από το δικαστήριο της ουσίας. Κατά συνέπεια, με το εισαγωγικό δικόγραφο δεν προβάλλεται κανένας παραδεκτός λόγος αναιρέσεως. Περαιτέρω, με το από 2.11.2018 δικόγραφο προσθέτων λόγων η αναιρεσείουσα προβάλλει παράβαση των άρθρων 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ και 4 παρ. 1 του 7ου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, καθώς και του άρθρου 5 παρ. 2 του ΚΔΔ “καθότι δεν συνεκτιμήθηκε (έστω κι αν τούτο δεν ήταν δυνατό για αντικειμενικό λόγο) η υπ’ αριθμ. 261/21.5.2015 ήδη αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας”, με την οποία κρίθηκε ότι “...οι ως άνω, αναφερόμενες στα παραπάνω τιμολόγια εργασίες έχουν πραγματοποιηθεί και, εντεύθεν, έχουν διενεργηθεί οι αντίστοιχες δαπάνες, επομένως, ο κατηγορούμενος, με την ως άνω ιδιότητά του, δεν προέκυψε ότι είχε δόλο εξαπατήσεως της αρμόδιας φορολογικής αρχής ... επομένως, μη συντρέχοντος του υποκειμενικού στοιχείου του δόλου, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί αθώος για την παραπάνω αποδιδόμενη σ’ αυτόν, με την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου της αναφερόμενης ανώνυμης εταιρείας, πράξη της φοροδιαφυγής με την λήψη επιστροφής ΦΠΑ μετά από εξαπάτηση της φορολογικής αρχής (άρθρο 18 παρ. 1 περ. γ του ν. 2523/1997), που του αποδίδεται με το κατηγορητήριο...”. Ο ανωτέρω λόγος, ανεξαρτήτως του εάν προβάλλεται παραδεκτώς, από την άποψη της διατάξεως του άρθρου 53 παρ. 3 του π.δ. 18/1989, πρέπει, πάντως, να απορριφθεί στο σύνολό του, διότι: α) δεν αποδίδει σφάλμα στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, η οποία δημοσιεύθηκε πριν από την προαναφερόμενη απόφαση του ποινικού δικαστηρίου, την οποία, επομένως, δεν μπορούσε να συνεκτιμήσει το δικάσαν Διοικητικό Εφετείο, με συνέπεια να μην τίθεται ζήτημα παραβίασης του άρθρου 5 παρ. 2 του ΚΔΔ ή του άρθρου 6 παρ. 2 της ΕΣΔΑ, β) η αναιρεσείουσα δεν έχει ίδιο δικαίωμα και άμεσο έννομο συμφέρον να προβάλει παράβαση του τεκμηρίου αθωότητας που προέκυψε υπέρ του φυσικού προσώπου, το οποίο απαλλάχθηκε, κατά τα προβαλλόμενα, με την ως άνω απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας, και γ) δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 4 παρ. 1 του 7ου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, διότι δεν υπάρχει ταυτότητα του προσώπου στο οποίο επιβλήθηκε το ένδικο πρόστιμο για παράβαση του ΚΒΣ (αναιρεσείουσα εταιρία) και του προσώπου κατά του οποίου, σύμφωνα με τα προβαλλόμενα, κινήθηκε η ποινική διαδικασία που ολοκληρώθηκε με την ως άνω ποινική απόφαση (διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας).

 

 

Σύνδεσμος

 
ΣτΕ 1831/2020 Τμ.Β - Πλήρες κείμενο