Με την κρινόμενη έφεση ζητήθηκε η εξαφάνιση της 1096/2016 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή αίτηση ακυρώσεως του ήδη εφεσίβλητου και ακυρώθηκε το υπ’ αριθ. 25563/1711/ 1.6.2012 Πρωτόκολλο Επιβολής Ειδικής Αποζημίωσης του Δασάρχη Πεντέλης, με το οποίο είχε επιβληθεί σε βάρος του εφεσίβλητου ειδική αποζημίωση ποσού 31.066,98 ευρώ, λόγω διατήρησης κατά το χρονικό διάστημα από 13.6.2010 έως 12.6.2011 αυθαίρετων κατασκευών εμβαδού 145 τ.μ. εντός δημόσιας διακατεχόμενης δασικής και αναδασωτέας εκτάσεως, στη θέση “...” της περιφέρειας του τέως Δήμου Ραφήνας και νυν Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου ν. Αττικής. Με την κρινόμενη έφεση προβλήθηκε ότι το δικάσαν εφετείο παρά τον νόμο προέβη σε ολική ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξεως και όχι μόνον κατά το μέρος αυτής το οποίο αντιστοιχούσε στο υπερβαίνον εμβαδόν, δοθέντος ότι τα τετραγωνικά μέτρα των κατασκευών προέκυπταν ευθέως από τη διαταγή κατεδάφισης, η οποία αποτελεί το νόμιμο έρεισμα του επίδικου πρωτοκόλλου αποζημίωσης. Τέτοια δε μερική ακύρωση δεν θα διαμόρφωνε το ουσιαστικό περιεχόμενο της πράξεως ύστερα από διάγνωση πραγματικών περιστατικών ώστε να θεωρηθεί ως μεταρρύθμιση της πράξεως μη επιτρεπτή σε ακυρωτική δίκη, διότι το πρωτόκολλο αποζημίωσης εκδίδεται κατά δεσμία αρμοδιότητα και υπολογίζεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, η συνδρομή των οποίων προκύπτει από τον φάκελο της υποθέσεως και ιδίως από την ανέλεγκτη κατά τη δίκη επί του πρωτοκόλλου διαταγή κατεδάφισης. Προβλήθηκε ακόμη ότι επί του νομικού αυτού ζητήματος δεν υπάρχει νομολογία του Δικαστηρίου. Με τον ως άνω ισχυρισμό τίθεται νομικό ζήτημα, το οποίο αφορά στις συνέπειες της ακυρότητας πρωτοκόλλου επιβολής αποζημίωσης οφειλόμενης σε εσφαλμένο υπολογισμό του ακριβούς εμβαδού (τετραγωνικών μέτρων) των αυθαιρέτων κτισμάτων ο οποίος προκύπτει ευθέως από τη διαταγή κατεδάφισης. Ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε παραδεκτώς, δεδομένου ότι, κατά τον κρίσιμο χρόνο της καταθέσεως της εφέσεως (22.6.2017), πράγματι δεν υπήρχε νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς το προαναφερθέν νομικό ζήτημα. Κρίθηκε δε και βάσιμος, ο εν λόγω ισχυρισμός, δεδομένου ότι, μεταγενεστέρως το ως άνω νομικό ζήτημα επιλύθηκε, αντίθετα προς τα όσα έκρινε το δικάσαν δικαστήριο, με την 890/2019 απόφαση του Ε΄ Τμήματος του Δικαστηρίου, η οποία δημοσιεύθηκε στις 8.5.2019. Ειδικότερα, σύμφωνα με την τελευταία αυτή απόφαση: “[...] το πρωτόκολλο επιβολής αποζημίωσης, ως διοικητική κύρωση επιβληθείσα λόγω της ανέγερσης αυθαιρέτων κατασκευών εντός δασικής έκτασης, συνιστά παρακολουθηματική πράξη της προηγουμένως εκδοθείσας διαταγής κατεδάφισης αυτών, η οποία αποτελεί το έρεισμά του. Συνεπώς, σε περίπτωση εσφαλμένου υπολογισμού των τετραγωνικών μέτρων των αυθαιρέτων κτισμάτων, ο οποίος προκύπτει ευθέως από τα δεδομένα που αναγράφονται στη διαταγή κατεδάφισης, το πρωτόκολλο επιβολής αποζημίωσης είναι ακυρωτέο μόνο κατά το μέρος αυτού το οποίο αντιστοιχεί στα τετραγωνικά μέτρα που εσφαλμένα χρησιμοποιήθηκαν ως βάση υπολογισμού της αποζημίωσης. Τούτο δεν συνιστά μη επιτρεπτή σε ακυρωτική δίκη μεταρρύθμιση ή τροποποίηση διοικητικής πράξης, εφόσον η απαγγελία της μερικής ακυρότητας δεν στηρίζεται σε πρωτογενή διάγνωση πραγματικού από το δικαστήριο αλλά στην απλή διαπίστωση της συνδρομής ενός εκ των αντικειμενικών κριτηρίων επιβολής της αποζημίωσης, το οποίο προκύπτει ευθέως από την ανέλεγκτη κατά τη δίκη επί του πρωτοκόλλου διαταγή κατεδάφισης”. Κατόπιν τούτων κρίθηκε ότι η έφεση έπρεπε να γίνει δεκτή, η δε εκκαλουμένη να εξαφανιστεί και το Δικαστήριο να προχωρήσει στην εξέταση της αιτήσεως ακυρώσεως του εφεσιβλήτου. Τέλος, ο λόγος ακυρώσεως, με τον οποίο προβλήθηκε ότι το επίδικο πρωτόκολλο δεν έφερε νόμιμη αιτιολογία ως προς το εμβαδόν των επίμαχων κατασκευών κρίθηκε βάσιμος η δε αίτηση κρίθηκε ότι έπρεπε να γίνει εν μέρει δεκτή και το Πρωτόκολλο Επιβολής Ειδικής Αποζημίωσης του Δασάρχη Πεντέλης να ακυρωθεί κατά το μέρος αυτού το οποίο αντιστοιχεί στα τετραγωνικά μέτρα που εσφαλμένα χρησιμοποιήθηκαν ως βάση υπολογισμού της αποζημίωσης.