Τεκμήριο αθωότητας∙ επί αθωωτικής ποινικής αποφάσεως, το επίμαχο τεκμήριο δεν συνεπάγεται αποδεικτική δέσμευση του πολιτικού δικαστηρίου που οδηγεί υποχρεωτικά σε αποδεικτικό πόρισμα σύμφωνο με την αθωωτική ποινική απόφαση και κατ' ανάγκη σε αποκλεισμό της αστικής αδικοπρακτικής ευθύνης του αθωωθέντος και, συνακόλουθα, σε ουσιαστική απόρριψη της αποζημιωτικής αγωγής, ακόμη και στην περίπτωση της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών, ανεξάρτητα, μάλιστα, από το εάν έληξε ή όχι η ποινική διαδικασία με αθώωση ή παύση της ποινικής διώξεως∙ το πολιτικό δικαστήριο, όταν αποφασίζει περί του αν τελέστηκε το αστικό και συγχρόνως ποινικό αδίκημα, δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την αθώωση του κατηγορουμένου, ούτε επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει την αθωωτική απόφαση για να αντλήσει από αυτήν επιχειρήματα για την ενοχή του (κατηγορουμένου)∙ η παραβίαση του ως άνω τεκμηρίου θα πρέπει να κρίνεται πάντα in concreto, εν όψει των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης υποθέσεως και του τρόπου διατυπώσεως των αιτιολογιών, που θέτουν ενδεχομένως σε αμφιβολία το διατακτικό της αθωωτικής αποφάσεως του ποινικού δικαστηρίου και υφίσταται, εντεύθεν, θέμα παραβιάσεως του τεκμηρίου αθωότητας. Περίπτωση κατά την οποία, αφού έγινε δεκτό αίτημα επανεξέτασης απόφασης ΑΠ, αναιρέθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη και κρίθηκε ότι η επιβληθείσα στον εναγόμενο της παρούσας δίκης, εκκαλούντα, ποινή φυλάκισης έχει παραγραφεί και δε θα εκτελεστεί∙ η ως άνω κατάληξη του ποινικού σκέλους της προκείμενης διαφοράς, ουδόλως επηρεάζει την κρίση του αστικού δικαστηρίου∙ κρίνει ότι εξαιτίας της παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς του εναγόμενου συντρέχει αδικοπρακτική συμπεριφορά του.