Αποποίηση κληρονομίας. Ανακοπή κατά ατομικής ειδοποίησης καταβολής οφειλών από χρέη κληρονομίας. Το διοικητικό δικαστήριο δύναται να κρίνει παρεμπιπτόντως ζητήματα της δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων αν από τα ζητήματα αυτά εξαρτάται η επίλυση της ένδικης διαφοράς, εφ’ όσον, άλλωστε, δεν προβάλλεται ότι υφίσταται απόφαση πολιτικού δικαστηρίου από την οποία απορρέει σχετικό δεδικασμένο. Ο κληρονόμος αποκτά αυτοδικαίως την κληρονομία με μόνο τον θάνατο του κληρονομουμένου, υπό τη διαλυτική αίρεση της εμπρόθεσμης αποποίησης· τετράμηνη προθεσμία για τον εξ αδιαθέτου κληρονόμο από τότε που έμαθε την επαγωγή και τον λόγο της· ακόμη και η ύπαρξη βασίμων αμφιβολιών δεν επιτρέπει την κίνηση της προθεσμίας αποποίησης· για κλήση κληρονόμου λόγω αποποίησης προηγούμενου κληρονόμου απαιτείται η γνώση και της αποποίησης· η συναγόμενη από την άπρακτη πάροδο της τετράμηνης προθεσμίας για αποποίηση (σιωπηρή) πλασματική αποδοχή είναι έγκυρη μόνο όταν ο καλούμενος στην κληρονομία γνωρίζει, κατά τον χρόνο που λαμβάνει χώρα η αποδοχή, τον λόγο της επαγωγής, χωρίς να αρκεί για τη στοιχειοθέτηση θετικής γνώσης μόνο η συγγενική σχέση με τον κληρονομούμενο ή με το πρόσωπο που προέβη στη δήλωση της αποποίησης· η πλασματική αποδοχή μπορεί να προσβληθεί λόγω πλάνης, όταν η συναγόμενη κατά πλάσμα δικαίου αποδοχή δεν συμφωνεί με τη βούληση του κληθέντος από ουσιώδη πραγματική ή συγγνωστή νομική πλάνη· εναπόκειται στο δικαστήριο της ανακοπής, εφ’ όσον προβληθεί εκ μέρους του καθ’ ου η εκτέλεση σχετικός ισχυρισμός, να διαπιστώσει εάν πράγματι έγινε εγκύρως αποδοχή· η αποδεδειγμένη αμφισβήτηση ιδιότητας κληρονόμου λόγω αποποίησης οδηγεί σε ανυπαρξία ευθύνης για χρέη της κληρονομίας και ακύρωση της πράξης διοικητικής εκτέλεσης· ακυρώνει την προσβαλλόμενη ατομική ειδοποίηση.