Συνταξιοδοτικές διαφορές∙ τόσο η πράξη κανονισμού, ανακαθορισμού ή αναπροσαρμογής σύνταξης της αρμόδιας Διεύθυνσης του Γ.Λ.Κ., όσο και η απόφαση της Ε.Ε.Π.Κ.Σ., που εκδίδεται μετά από ένσταση κατά τέτοιας πράξης, υπόκεινται στο ένδικο μέσο της έφεσης∙ δεν επιτρέπεται, όμως, να ασκηθεί έφεση κατά της πράξης κανονισμού, ανακαθορισμού ή αναπροσαρμογής  σύνταξης, όταν κατά της πράξης αυτής έχει ασκηθεί προηγουμένως ένσταση ενώπιον της Ε.Ε.Π.Κ.Σ., ανεξαρτήτως αν η ένσταση αυτή στηρίζεται σε διαφορετική νομική βάση∙ στην περίπτωση αυτή μόνη παραδεκτώς προσβλητή με έφεση ενώπιον του αρμόδιου Τμήματος είναι η απόφαση της Ε.Ε.Π.Κ.Σ. που εκδίδεται επί της ένστασης, παράλληλη δε άσκηση έφεσης και ένστασης κατά της ίδιας συνταξιοδοτικής πράξης, ενέχουσα τον κίνδυνο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων επί συνταξιοδοτικού δικαιώματος, δεν επιτρέπεται. Εξάλλου, η υποβολή νέου αυτοτελούς αιτήματος για πρώτη φορά στη δίκη, που ανοίγεται με την άσκηση της έφεσης ενώπιον του αρμόδιου Τμήματος και το οποίο δεν είχε αποτελέσει προηγουμένως αντικείμενο της ένστασης ενώπιον της Ε.Ε.Π.Κ.Σ., προκαλεί μεταβολή του αντικειμένου της διαφοράς και είναι ανεπίτρεπτη κατά νόμο, καθιστώντας το υποβαλλόμενο αίτημα απαράδεκτο, κρινόμενο κατ’ αυτεπάγγελτη έρευνα του Δικαστηρίου.