Οι ιατροί ευθύνονται έναντι του Δημοσίου ή ΝΠΔΔ για κάθε θετική ζημία που προκάλεσαν σε αυτό κατά την εκτέλεση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων από δόλια ή βαρέως αμελή συμπεριφορά τους, εφόσον αυτή τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Αίτηση καταλογισμού εις βάρος Διευθυντή Χειρουργικού Τμήματος Νοσοκομείου, με το ποσό των 218.471,69 ευρώ που καταβλήθηκε ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης. Αμετάκλητη καταδίκη για ανθρωποκτονία από αμέλεια (μη έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση λευχαιμίας, χορήγηση ηπαρίνης χωρίς συνεκτίμηση της πάθησης αυτής)∙ δεσμευτικότητα ΕλΣυν∙ η διαγνωσθείσα με απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου, υπαίτια συμπεριφορά του καθ’ ου εξικνείται μέχρι του βαθμού της βαρείας αμέλειας, καθόσον η στοιχειώδης επιμέλεια του μέσου κοινού ιατρού της κατηγορίας του (εφημερεύων ιατρός – χειρούργος, Διευθυντής Χειρουργικού Τμήματος με τριακονταετή εμπειρία), επέβαλε τον περαιτέρω έλεγχο του ασθενούς με την άμεση διενέργεια αιματολογικού επανελέγχου και εργαστηριακών (βιοχημικών) εξετάσεων και την κλήση ειδικού ιατρού - αιματολόγου, ώστε να αποκαλυφθεί το πρωτογενές αίτιο της συμπτωματολογίας του∙ εάν ο καθ’ ου προέβαινε στις εν λόγω ενέργειες, θα είχε διαγνωσθεί η ύπαρξη του νοσήματος της λευχαιμίας και θα είχε ξεκινήσει εγκαίρως, ενόψει και των δεδομένων του ασθενούς μία από τις ενδεικνυόμενες θεραπευτικές μεθόδους, δηλαδή, είτε ήπια χημειοθεραπεία με υδροξυουρία (για βραχυχρόνια ύφεση), είτε επιθετική χημειοθεραπεία (με στόχο την μακροχρόνια ύφεση) και, συνακόλουθα, δεν θα είχε επέλθει, τόσο ραγδαία και απροσδόκητα το ζημιογόνο αποτέλεσμα του θανάτου του∙ τούτο, ανεξαρτήτως της (αν)αποτελεσματικότητας των ενδεικνυόμενων θεραπευτικών μεθόδων δεδομένου ότι θα είχε ακολουθηθεί εξαρχής και, κατόπιν απόφασης του ιδίου του ασθενούς και των συγγενών του, μία από τις εναλλακτικές θεραπείες εις γνώση τους για τις πιθανότητες και τους κινδύνους καθεμίας από αυτές, και δεν θα είχε προκληθεί η εγκεφαλική αιμορραγία, η οποία επέφερε εν τέλει την τραγική κατάληξη του ασθενούς λίγες μόλις ώρες μετά τη διάγνωση της νόσου. Πλην όμως, λαμβάνοντας υπόψη: α) το αντικειμενικώς υπέρογκο ποσό της αποζημίωσης, β) τη σοβαρότητα του υποκείμενου νοσήματος, από το οποίο έπασχε ο ασθενής, γ) το γεγονός ότι η εμφάνιση της λευχαιμίας με την επιπλοκή της θρομβοφλεβίτιδας περιόριζε εξαιρετικά τους θεραπευτικούς χειρισμούς, δ) το ότι δεν παρουσιάστηκε ανησυχητική εικόνα του ασθενούς κατά τη χορήγηση της ηπαρινοθεραπείας, ε) τις περιστάσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα η ποινική καταδίκη του καθ’ ου και στ) το ότι η διάγνωση της θρομβοφλεβίτιδας δεν ήταν εσφαλμένη, αλλά ατελής, κρίνει ότι ο καθ’ ου πρέπει να καταλογισθεί με μέρος της καταβληθείσας αποζημίωσης, ανερχόμενης στο ποσό των 30.000,00 ευρώ.