Με την κρινόμενη προσφυγή, ο προσφεύγων, δικαστικός λειτουργός, ζήτησε την ακύρωση: 1) της με ημερομηνία 19.5.2025 υπηρεσιακής βεβαίωσης περιόδου Ιουνίου 2025 του Τμήματος Μισθοδοσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και 2) του μηνιαίου εκκαθαριστικού σημειώματος μισθοδοσίας Ιουνίου 2025 της Ενιαίας Αρχής Πληρωμής, κατά το μέρος αυτών με τα οποία «υπολογίσθηκε-παρακρατήθηκε-επιβλήθηκε», κατά την πληρωμή της τακτικής μισθοδοσίας και των λοιπών πρόσθετων αμοιβών και αποζημιώσεων του κατά την ανωτέρω περίοδο, η ειδική εισφορά αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας του άρθρου 38 § 2 περ. α΄ Ν. 3986/2011, ποσοστού 2%, ποσών ύψους 14,64 και 95,86 ευρώ. Εν προκειμένω, καταρχάς, ζήτημα εγείρεται ως προς το ένδικο βοήθημα με το οποίο ο προσφεύγων οφείλει να επιδιώξει την ικανοποίηση αξιώσεων προερχόμενων από μη νόμιμη επιβολή ή αχρεώστητη καταβολή της ένδικης εισφοράς. Κατά τα παγίως γενόμενα δεκτά, για την επίλυση των διαφορών που αναφύονται κατά τον καταλογισμό φόρων, δασμών, τελών, εισφορών και συναφών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένων και των διαφορών που αφορούν στην επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων φόρων, εισφορών και συναφών δικαιωμάτων του Δημοσίου, ασκείται ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού δικαστηρίου μόνο το ένδικο βοήθημα της προσφυγής, όχι δε και το ένδικο βοήθημα της αγωγής. Περαιτέρω, κατά τα γενόμενα επίσης δεκτά, κατά την έννοια των άρθρων 63 § 1 και 71 §§ 1 και 4 του ΚΔιοικΔ, για την επίλυση διαφορών φορολογικού περιεχομένου οι οποίες ανακύπτουν κατά την αναζήτηση ως αχρεωστήτως καταβληθέντος φόρου υπέρ ν.π.δ.δ. - εισπραττομένου από το νομικό αυτό πρόσωπο χωρίς την τήρηση συγκεκριμένης διοικητικής διαδικασίας - και για τις οποίες δεν προβλέπεται από διάταξη νόμου η άσκηση προσφυγής ουσίας, επιτρεπτώς ασκείται αγωγή υπό τους όρους του άρθρου 71 § 1 του ΚΔιοικΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, ικανός αριθμός αγωγών που ασκήθηκαν ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, με αίτημα αποζημίωσης εδραζόμενο στην παράνομη κατά τα υποστηριζόμενα παρακράτηση από τη μισθοδοσία των εναγόντων ποσών τα οποία αντιστοιχούσαν στην ένδικη εισφορά, απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες, για το λόγο ότι, ως εκ του φορολογικού περιεχομένου των εν λόγω αξιώσεων, μπορούσαν να ικανοποιηθούν μόνο με την άσκηση του ενδίκου βοηθήματος της προσφυγής, σύμφωνα με το άρθρο 71 § 4 του ΚΔιοικΔ. Εντούτοις, η ένδικη εισφορά δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των φόρων και δημοσίων εσόδων που ανήκουν στην αρμοδιότητα των φορολογικών αρχών, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 2 του ισχύοντος Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας και στο Παράρτημα Α΄ αυτού, σε αντίθεση με την ειδική εισφορά αλληλεγγύης φυσικών προσώπων, ούτε περαιτέρω προκύπτει ότι για τον προσδιορισμό (βεβαίωση) ή την είσπραξή της εφαρμόζονται ανάλογα οι αντίστοιχες διατάξεις του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, ώστε να τυγχάνει εφαρμογής ο ΚΦΔιαδ, κατά τα οριζόμενα στο ως άνω άρθρο. Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι οι φορολογικές αρχές στερούνται αρμοδιότητας για εκκαθάριση, βεβαίωση και είσπραξη της επίδικης εισφοράς, κατ’ επέκταση δε κατά τέτοιας πράξης της φορολογικής αρχής δεν ασκείται παραδεκτώς, κατ’ άρθρο 72 του ΚΦΔιαδ, ενδικοφανής προσφυγή. Δεδομένου δε ότι η ανάθεση της επιβολής και της είσπραξης του ένδικου βάρους σε διαφορετική αρχή της δημόσιας διοίκησης (πλην των φορολογικών), όπως εν προκειμένω οι αρχές εκκαθάρισης και πληρωμής μισθοδοσίας των οργάνων του καθ’ ου Ελληνικού Δημοσίου, δεν αποκλείεται, το Δικαστήριο έκρινε σκόπιμο να υποβάλει στο Συμβούλιο της Επικρατείας προδικαστικό ερώτημα για το ποιο αποτελεί το κατά νόμο ένδικο βοήθημα για την ικανοποίηση αξιώσεων του φορολογουμένου που προέρχονται από μη νόμιμη επιβολή ή αχρεώστητη καταβολή της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας του άρθρου 38 § 2 περ. αΝ. 3986/2011, δεδομένου του τρόπου προσδιορισμού και είσπραξής της. Περαιτέρω, το Δικαστήριο, έθεσε το ερώτημα, σε περίπτωση που γίνει δεκτό ότι το κατά νόμο ένδικο βοήθημα για την παροχή δικαστικής προστασίας έναντι της ένδικης εισφοράς είναι η αγωγή, σε ποιας διοικητικής πράξης την παρανομία οφείλει να θεμελιωθεί η αξίωση αποκατάστασης του ενάγοντος: στην οικεία μισθολογική κατάσταση του μισθοδοτούμενου, στο μηνιαίο εκκαθαριστικό σημείωμα που εκδίδεται από την Ε.Α.Π. ή σε τυχόν άλλη πράξη. Επίσης, τέθηκε το ερώτημα, σε περίπτωση που το κατά νόμο ένδικο βοήθημα για την παροχή δικαστικής προστασίας έναντι της ένδικης εισφοράς είναι η προσφυγή, με ποιες δικονομικές οδούς παρίσταται επιτρεπτή, εναλλακτικά ή αποκλειστικά, η αμφισβήτηση της επιβολής της. Ειδικότερα, η αμφισβήτηση της ένδικης επιβάρυνσης δύναται να επιδιωχθεί από τον μισθοδοτούμενο: α) με την άσκηση – κατά τις πάγιες διατάξεις ή κατά τα οριζόμενα για τις φορολογικές διαφορές – προσφυγής κατά το άρθρο 63 του ΚΔιοικΔ κατά της οικείας μισθολογικής κατάστασης του μισθοδοτούμενου ή του εκδιδομένου από την Ε.Α.Π. μηνιαίου εκκαθαριστικού σημειώματος ή β) i) με την τήρηση της διαδικασίας που προβλέπεται στον ΚΦΔιαδ, η οποία εκκινεί με την υποβολή τροποποιητικής φορολογικής δήλωσης ή φορολογικής δήλωσης επιφύλαξης (άρθρα 23 και 24 ΚΦΔιαδ), συνεχίζεται με την άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής (άρθρο 72 ΚΦΔιαδ) κατά της τυχόν απόρριψης των ανωτέρω δηλώσεων και τελειούται με την άσκηση (φορολογικής) προσφυγής του ΚΔιοικΔ, στρεφόμενης κατά της απόφασης της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών ή της σιωπηρής απόρριψης της ενδικοφανούς προσφυγής από την τελευταία ή ii) με την άσκηση ευθέως προσφυγής, κατά το άρθρο 63 του ΚΔιοικΔ, ενώπιον του αρμοδίου διοικητικού δικαστηρίου, με αίτημα τη μερική ανάκληση της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος λόγω νομικής πλάνης. Τέλος, τέθηκε το ερώτημα, αν η διατήρηση κατά τον ένδικο χρόνο (6ος/2025) της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για την καταπολέμηση της ανεργίας του άρθρου 38 § 2 περ. α΄ Ν. 3986/2011 είναι σύμφωνη με το άρθρο 4 §§ 1 και 5 Συντ. και το άρθρο 1 του ΠΠΠ ΕΣΔΑ, ερμηνευόμενα σε συνδυασμό με την αρχή της αναλογικότητας.