Με την πρώτη από τις κρινόμενες εφέσεις ζητήθηκε η εξαφάνιση της 5605/2021 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, κατά το σκέλος της που, κατ’ αποδοχή της από 24.1.2020 προσφυγής της εφεσίβλητης εταιρίας, διατάχθηκε η έντοκη επιστροφή σε αυτήν του ποσού των 16.686,70 ευρώ, που αντιστοιχεί στα αναλογικά δικαιώματα που αυτή κατέβαλε υπέρ του εκκαλούντος Ελληνικού Δημοσίου για την εγγραφή των ακινήτων της στα κτηματολογικά φύλλα των βιβλίων του Κτηματολογίου Θεσσαλονίκης. Εξάλλου, με την δεύτερη από τις κρινόμενες εφέσεις ζητήθηκε η εξαφάνιση της ίδιας ως άνω 5605/2021 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, κατά το σκέλος της που, κατ’ αποδοχή της από 24.1.2020 προσφυγής της εφεσίβλητης εταιρίας, διατάχθηκε η έντοκη επιστροφή σε αυτήν του ποσού των 3.505,89 ευρώ, που αντιστοιχεί στα αναλογικά δικαιώματα που αυτή κατέβαλε υπέρ του εκκαλούντος Ελληνικού Κτηματολογίου για την εγγραφή των ακινήτων της στα κτηματολογικά φύλλα των βιβλίων του Κτηματολογίου Θεσσαλονίκης. Tο Ελληνικό Δημόσιο με την κρινόμενη έφεσή του αμφισβήτησε την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης προβάλλοντας ότι το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατ’ εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 1 και 3 του Ν. 2166/1993 και 116 § 5 του Ν. 4072/2013, καθώς και με πλημμελή αιτιολογία δέχθηκε ότι δεν παρίστατο σύννομη η επιβολή αναλογικών τελών για τη μεταγραφή στο αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο της συμβολαιογραφικής πράξης μεταβίβασης ακινήτων που εισφέρθηκαν, κατά τη μετατροπή Ετερόρρυθμης Εταιρείας σε ΙΚΕ, δεδομένου ότι: Α) ο συμβολαιογραφικός τύπος ήταν απαραίτητος για την εισφορά ακινήτων, β) οι διατάξεις των Ν. 2166/1993 και του ν.δ. 1297/1972 δεν αφορούν στη μετατροπή οποιασδήποτε εταιρίας σε ΙΚΕ και, συνεπώς, δεν δύνανται να εφαρμοσθούν, εν προκειμένω και γ) η διάταξη του άρθρου 116 § 12 του Ν. 4072/2012 στην περίπτωση μετατροπής εταιρίας σε ιδιωτική κεφαλαιουχική εταιρία δεν καταλαμβάνει την επίδικη περίπτωση, δεδομένης της γενικότητας της διατύπωσής της, καθώς και της γενικής αρχής ότι οι διατάξεις που αφορούν σε απαλλαγές από φόρους, τέλη κλπ. πρέπει να ερμηνεύονται στενά. Ο εν λόγω ισχυρισμός του εκκαλούντος Ελληνικού Δημοσίου κρίθηκε απορριπτέος ως νόμω αβάσιμος, διότι, για τη μετατροπή της ετερόρρυθμης εταιρίας «… Ε.Ε.» στην εφεσίβλητη ιδιωτική κεφαλαιουχική εταιρεία απαιτείτο η τήρηση του συμβολαιογραφικού τύπου, δεδομένης της εισφοράς ακινήτων στη μετασχηματισθείσα εταιρία, εντούτοις η εγγραφή της συμβολαιογραφικής πράξης στα κτηματολογικά βιβλία περί της εισφοράς των περιουσιακών στοιχείων της μετασχηματιζομένης στη νέα εταιρία απαλλάσσεται από τα αναλογικά δικαιώματα υπέρ του Δημοσίου και του Ελληνικού Κτηματολογίου, κατ’ ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 3 του Ν. 2166/1993, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του 116 § 5 του Ν. 4072/2012. Περαιτέρω, για τη μετατροπή της ανώνυμης τεχνικής εταιρείας «… Α.Τ.Ε.» στην ετερόρρυθμη εταιρεία «… Ε.Ε.» δεν απαιτείτο η σύνταξη συμβολαιογραφικού εγγράφου, παρά την εισφορά ακινήτων στη μετασχηματισθείσα εταιρεία και, συνεπώς, η εφεσίβλητη, εκ του λόγου τούτου, δεν υπείχε σχετική υποχρέωση καταβολής αναλογικών δικαιωμάτων υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου και του Ελληνικού Κτηματολογίου. Σε κάθε δε περίπτωση, το συμβολαιογραφικό έγγραφο στο οποίο καταχωρίζεται η εισφορά ακινήτων από τη μετασχηματιζόμενη στη μετασχηματισθείσα εταιρία δεν μεταγράφεται, αφού, αφενός, η εν λόγω περίπτωση δεν αποτελεί πράξη που περιοριστικά αναφέρεται στον νόμο ως εγγραπτέα στα σχετικά βιβλία και, αφετέρου, η εισφορά ακινήτου από την ανώνυμη εταιρία που μετατρέπεται σε ετερόρρυθμη δεν αποτελεί μεταβίβαση εμπράγματου δικαιώματος σε έτερο νομικό πρόσωπο, δεδομένου ότι με την εν λόγω μετατροπή δεν ιδρύεται νέο νομικό πρόσωπο αλλά αλλάζει ο νομικός τύπος της. Το ίδιο, εξάλλου, ορθώς έκρινε με την αυτή αιτιολογία το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο. Κατόπιν τούτων, απορρίφθηκαν οι συνεκδικαζόμενες εφέσεις.