Την κατ’ άρθρο 53 παρ. 1 Υ.Κ. άδεια ανατροφής τέκνου άνευ αποδοχών, υπό τις προβλεπόμενες στο εν λόγω άρθρο προϋποθέσεις χορήγησής της, δικαιούνται και οι εκπαιδευτικοί∙ στις οικείες διατάξεις ουδόλως προβλέπεται ως υποχρεωτικό όριο διάρκειας της χορηγούμενης άδειας η λήξη του σχολικού έτους∙ η ανωτέρω διάταξη υπερισχύει ως νεότερη και ειδικότερη των γενικών ρυθμίσεων της περ. Ε’ του άρθρου 16 ν. 1566/1985∙ εξαιτίας, άλλωστε, του ιδιαίτερου χαρακτήρα της συγκεκριμένης αυτής άδειας του άρθρου 53 παρ. 1 ΥΚ, προβλέπεται και ο υποχρεωτικός της χαρακτήρας για την Διοίκηση, σε αντίθεση με την διακριτική της ευχέρεια, συνεκτιμωμένων πάντοτε και των υπηρεσιακών αναγκών, για την χορήγηση των αδειών της περ. Ε’ του άρθρου 16 ν. 1566/1985, για την οποία απαιτείται και πρόταση του αρμοδίου υπηρεσιακού συμβουλίου. Εν προκειμένω, με αίτηση-αναφορά της, η αιτούσα ζήτησε την χορήγηση άδειας ανατροφής τέκνου, σε συμμόρφωση με τις υποδείξεις της αρμόδιας υπηρεσίας και με απώτερο στόχο την ικανοποίηση του αιτήματός της (το οποίο είχε ήδη απορριφθεί δύο φορές)∙ επιφυλάχθηκε, ωστόσο, ρητώς να προσβάλει την εκδοθησόμενη απόφαση κατά το σκέλος της με το οποίο η άδεια που θα της χορηγηθεί θα εκτείνεται πέραν ορισμένης ημεροχρονολογίας∙ από τη διατύπωση της επιφυλάξεως συνάγεται ότι η αιτούσα ούτε προκάλεσε ούτε συναίνεσε στην έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης∙ κρίνει ότι με μη νόμιμη αιτιολογία η Διευθύντρια της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, επικαλούμενη τις διατάξεις του άρθρου 16 περ. Ε’ ν. 1566/1985, επέκτεινε τη διάρκεια της χορηγηθείσας στην αιτούσα άδεια ανατροφής τέκνου άνευ αποδοχών έως την ημερομηνία λήξης του σχολικού έτους, ήτοι για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του αιτηθέντος κατά 7,5 μήνες.