Κατά την έννοια του άρθρου 55 παρ. 1 ν. 4055/2012, προκειμένου να μη στερηθεί ο αιτών την έννομη προστασία που του παρέχουν οι διατάξεις του ανωτέρω νόμου, για τυχόν παραβίαση του δικαιώματός του για εύλογη διάρκεια της δίκης, το χρονικό διάστημα κατά το οποίο το ένδικο μέσο έφεσης, κατά οριστικής απόφασης μονομελούς πρωτοδικείου, παρέμεινε εκκρεμές στο τριμελές διοικητικό πρωτοδικείο, ενώπιον του οποίου είχε ασκηθεί, πριν παραπεμφθεί στο ανώτερο δικαστήριο (Δ.Ε.Α) λόγω αρμοδιότητας, εντάσσεται στο δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας. Περαιτέρω, η καθυστέρηση της διαδικασίας –που δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις της «εύλογης διάρκειας της δίκης», κατά την έννοια του ν.4055/2012, ούτε και τις απαιτήσεις της «λογικής προθεσμίας», κατά την έννοια του άρθρου 6 παρ.1 της Ε.Σ.Δ.Α- προκάλεσε στον αιτούντα ηθική βλάβη, συνιστάμενη στην ταλαιπωρία και στην αβεβαιότητα που υπέστη κατά τη διάρκεια της όλης διαδικασίας, για την αποκατάσταση της οποίας παρίσταται δικαιολογημένη η επιδίκαση εύλογου χρηματικού ποσού, ως δίκαιη ικανοποίησή του.