Με την κρινόμενη έφεση, το εκκαλούν Δημόσιο ζήτησε να εξαφανισθεί η 14646/2023 οριστική απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήματος 15ου), με την οποία έγινε δεκτή αγωγή της εφεσίβλητης και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου να καταβάλει σε αυτήν χρηματικό ποσό (9.954,33 ευρώ), αφαιρουμένων των νομίμων κρατήσεων, νομιμοτόκως με επιτόκιο 6%, από την επίδοση της αγωγής που έλαβε χώρα στις 9.1.2019 και έως τις 30.04.2019 και με το προβλεπόμενο στο άρθρο 45 του Ν. 4607/2019 επιτόκιο, για το χρονικό διάστημα από 1.5.2019 έως την ημερομηνία εξοφλήσεως. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στις πρόσθετες αποδοχές (επίδομα θέσης ευθύνης) που αυτή θα εισέπραττε, αν δεν μεσολαβούσε η παράνομη παράλειψη τοποθέτησής της στη θέση της Προϊσταμένης του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων της Διεύθυνσης Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, για το χρονικό διάστημα από 29.10.2014 έως 12.10.2017. Εν προκειμένω, το εκκαλούν επιδιώκει την εξαφάνιση της εκκαλούμενης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι, μη νόμιμα και, κατ’ εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία των άρθρων 18 του Ν. 4024/2011 και 16 του Ν. 4354/2015, με πλημμελή αιτιολογία και εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού, έγινε δεκτή με αυτήν η αγωγή, καθόσον το ένδικο επίδομα θέσης ευθύνης καταβάλλεται στους προϊσταμένους των οργανικών μονάδων, οιουδήποτε επιπέδου, καθώς και στους νόμιμους αναπληρωτές τους, με μόνη προϋπόθεση την πραγματική άσκηση των εν λόγω καθηκόντων, που, εν προκειμένω, δεν συντρέχει, καθώς, κατά το επίμαχο διάστημα, ουδέποτε περιήλθε σε αυτό διοικητική πράξη της Διεύθυνσης Διοίκησης περί τοποθέτησης της εφεσίβλητης στην επίμαχη θέση. Ο εν λόγω ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αβάσιμος, καθόσον, η διοίκηση, σε συμμόρφωση προς την 2850/2017 ακυρωτική απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, όφειλε όχι μόνο να εκδώσει την υπ’ αριθμόν πρωτ. …/12.07.2022 απόφαση, με την οποία η εφεσίβλητη τοποθετήθηκε αναδρομικά από 30.10.2014 στη θέση της Προϊσταμένης του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων της Διεύθυνσης Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού της Γενικής Διεύθυνσης Διοικητικής Υποστήριξης του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, αλλά και να της καταβάλει, εκτός από τις αποδοχές που θα είχε εισπράξει, αν είχε αναλάβει, πράγματι, υπηρεσία από την ημερομηνία στην οποία ανατρέχει αναδρομικώς ο διορισμός της στην εν λόγω θέση και τα επιδόματα (πρόσθετες αποδοχές), που συνδέονται με την κατοχή της εν λόγω θέσης, όπως το επίδομα θέσης ευθύνης του άρθρου 18 του Ν. 4024/2011 και, εν συνεχεία, άρθρου 16 του Ν. 4354/2015, το οποίο θα καταβαλλόταν στην εφεσίβλητη, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, στην περίπτωση που δεν είχε μεσολαβήσει η παράνομη πράξη της παράλειψης διορισμού της στη θέση αυτή, έστω και αν τα επιδόματα αυτά συναρτώνται, είτε σύμφωνα με το νόμο είτε λόγω της φύσης τους, προς την ενεργό υπηρεσία, όπως ορθά και νόμιμα κρίθηκε με την εκκαλουμένη. Εξάλλου, απορρίφθηκε ως αβάσιμος και ο προβαλλόμενος ισχυρισμός του εκκαλούντος περί παραγραφής, σύμφωνα με την § 3 του άρθρου 90 του Ν. 2362/1995, του συνόλου των αξιώσεων της εφεσίβλητης, που αφορά στο χρονικό διάστημα προ της 9ης.1.2017, ενόψει της επίδοσης της αγωγής στις 9.1.2019, καθόσον, η διετής παραγραφή, της § 3 του αρ. 90 του Ν. 2362/1995, των ένδικων αξιώσεων της εφεσίβλητης, χρονικού διαστήματος από 29.10.2014 έως 12.10.2017, διακόπηκε με την άσκηση της από 19.12.2014 αίτησης ακυρώσεως, ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, και ξεκίνησε, εκ νέου, από τη δημοσίευση της 2850/2017 σχετικής απόφασης, στις 15.11.2017, η δε ασκηθείσα από την εφεσίβλητη αγωγή κατατέθηκε στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο στις 07.01.2019 και επιδόθηκε στο εκκαλούν στις 09.01.2019, ήτοι πριν τη συμπλήρωση της διετούς παραγραφής, όπως ορθά και νόμιμα κρίθηκε με την εκκαλουμένη. Κατόπιν τούτων, το Δικαστήριο απέρριψε την έφεση.