Δημόσιες συμβάσεις∙ προμήθεια∙ μη παράδοση συμβατικών ειδών εντός του συμβατικού χρόνου∙ κήρυξη αναδόχου ως έκπτωτου∙ επίκληση ανωτέρας βίας∙ το γεγονός της αδυναμίας της κατασκευάστριας εταιρείας να προμηθεύσει στον προσφεύγοντα εγκαίρως την ποσότητα της αντίστοιχης παραγγελίας, ακόμη και ως αληθές υποτιθέμενο, δεν συνιστά λόγο ανωτέρας βίας, διότι ο προσφεύγων ως εκ της συμμετοχής της στην σχετική διαγωνιστική διαδικασία που κατέληξε στην σύναψη της επίδικης σύμβασης, είχε απόλυτη γνώση των συμβατικών ειδών αλλά και του χρόνου εντός του οποίου έπρεπε να προβεί στην παράδοση αυτών και έτσι όφειλε εκ των προτέρων να λάβει υπόψη ως ενδεχόμενη, κατά την κοινή πείρα, την ως άνω εξέλιξη και να προνοήσει, καταβάλλοντας τη συνήθη επιμέλεια, να επιβεβαιώσει, ότι τα επίμαχα υλικά, κατά το χρόνο σύναψης της σύμβασης, εξακολουθούσαν να παράγονται από τα εργοστάσια κατασκευής, κυκλοφορούσαν σε επαρκή ποσότητα στην αγορά και ο ίδιος μπορούσε ακώλυτα να τα προμηθευτεί.