Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση της 7ης Μαρτίου 2017 στην υπόθεση C-638/16 PPU, X και Χ κατά État belge, έκρινε ότι τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται, βάσει του δικαίου της Ένωσης, να χορηγούν θεώρηση για ανθρωπιστικούς λόγους στα πρόσωπα που επιθυμούν να μεταβούν στο έδαφός τους προκειμένου να ζητήσουν άσυλο.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην απόφαση «αίτηση χορηγήσεως θεωρήσεως περιορισμένης εδαφικής ισχύος την οποία υποβάλλει υπήκοος τρίτης χώρας για ανθρωπιστικούς λόγους, βάσει του κώδικα θεωρήσεων, στην αντιπροσωπεία του κράτους μέλους προορισμού στο έδαφος τρίτης χώρας, προκειμένου να υποβάλει κατά την άφιξή του σε αυτό το κράτος μέλος αίτηση διεθνούς προστασίας και, συνεπώς, να παραμείνει στο εν λόγω κράτος μέλος για διάστημα μεγαλύτερο των 90 ημερών εντός περιόδου 180 ημερών, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κώδικα, αλλά, κατά το παρόν στάδιο εξέλιξης του δικαίου της Ένωσης, διέπεται αποκλειστικά και μόνον από το εθνικό δίκαιο».

Παράλληλα προσθέτει ότι «αν επιτρεπόταν οι υπήκοοι τρίτων χωρών να υποβάλλουν αιτήσεις χορηγήσεως θεωρήσεως με σκοπό να τους χορηγηθεί διεθνής προστασία σε κράτος μέλος της επιλογής τους, τούτο θα έθιγε τη γενική οικονομία του συστήματος που έχει θεσπίσει η Ένωση για τον καθορισμό του κράτους που είναι αρμόδιο να εξετάσει την αίτηση χορηγήσεως διεθνούς προστασίας».