Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση της 5^ης Οκτωβρίου 2016 (C-576/15, Maya Marinova) έκρινε ότι δεν αντίκειται στο κοινοτικό δίκαιο εθνική κανονιστική ρύθμιση, κατά την οποία, εάν ο υποκείμενος στον φόρο δεν έχει στην αποθήκη του εμπορεύματα που του έχουν παραδοθεί και δεν έχει καταχωρίσει τα σχετικά φορολογικά παραστατικά στα λογιστικά βιβλία του, η φορολογική αρχή δύναται να θεωρήσει, κατά τεκμήριο, ότι ο εν λόγω υποκείμενος στον φόρο έχει πωλήσει τα εμπορεύματα αυτά σε τρίτους και να προσδιορίσει τη βάση επιβολής φόρου για τις ως άνω πωλήσεις βάσει πραγματικών στοιχείων που διαθέτει, κατ’ εφαρμογήν μη προβλεπόμενων από την οδηγία 2006/112/ΕΚ κανόνων.

Το αιτούν δικαστήριο καλείται να εξετάσει εάν οι διατάξεις της εν λόγω εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως βαίνουν πέραν του αναγκαίου μέτρου για την εξασφάλιση της εισπράξεως του φόρου προστιθέμενης αξίας και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Αναλυτικά το κείμανο της απόφασης είναι διαθέσιμο εδώ