Το αιτούν δικαστήριο (Δικαστήριο Διαφορών Εργατικού Δικαίου και Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλισης Βιέννης, Αυστρία) κατέθεσε στο ΔΕΕ αίτηση προδικαστικής απόφασης, στο πλαίσιο της δίκης «SG κατά Gemeinde Wien», η οποία αναφέρεται στην ερμηνεία των άρθρων 1, 2 και 6 της Οδηγίας 2000/78/ΕΚ για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 ΧΘΔ. Η συγκεκριμένη ένδικη διαφορά προέκυψε μεταξύ του ενάγοντος SG (συμβασιούχου υπαλλήλου) και του Δήμου Βιέννης, αναφορικά με τον καθορισμό της ημερομηνίας αναφοράς για την προαγωγή του SG στη μισθολογική κλίμακα που ισχύει για τον Δήμο Βιέννης. Δυνάμει των τελευταίων ρυθμίσεων στην οικεία εθνική έννομη τάξη, η κατάταξη υπαλλήλου καθοριζόταν βάσει της μισθολογικής αρχαιότητάς του στο πλαίσιο προγενέστερου συστήματος αποδοχών και στη συνέχεια διορθωνόταν μέσω «ημερομηνίας αναφοράς για τη σύγκριση». Το ΔΕΕ, με την πρόσφατη νομολογία του (8.5.2019) κατέληξε στην κρίση ότι τα άρθρα 1, 2 και 6 της Oδηγίας 2000/78, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του Χάρτη, αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία, προκειμένου να θέσει τέλος σε δυσμενή διάκριση λόγω ηλικίας, προβλέπει μετάβαση των υπηρετούντων συμβασιούχων υπαλλήλων σε νέο σύστημα αποδοχών, στο πλαίσιο του οποίου η πρώτη κατάταξη των εν λόγω συμβασιούχων υπαλλήλων καθορίζεται βάσει των τελευταίων αποδοχών τους στο πλαίσιο του προηγούμενου συστήματος. Ως εκ τούτου, η αυστριακή ομοσπονδιακή ρύθμιση περί δημοσίων υπαλλήλων τροποποιήθηκε υπό την έννοια ότι η κατάταξη των συμβασιούχων υπαλλήλων που προσελήφθησαν υπό το κράτος της προϊσχύσασας ρυθμίσεως έπρεπε να επανεξετασθεί με τον καθορισμό μιας «ημερομηνίας αναφοράς για τη σύγκριση» η οποία να λαμβάνει υπόψη τις περιόδους προϋπηρεσίας που είχαν συμπληρώσει οι συμβασιούχοι υπάλληλοι πριν από το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους. Περαιτέρω, η «αρχή της ίσης μεταχείρισης» σημαίνει την απουσία άμεσης ή έμμεσης διάκρισης για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 1 της Οδηγίας. Επιπλέον, ο εργοδότης είναι κατ’ αρχήν ελεύθερος να λάβει υπόψη την πείρα που έχει αποκτηθεί στον οικείο τομέα και μόνον, η οποία παρέχει στον εργαζόμενο τη δυνατότητα να εκπληρώνει καλύτερα τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί. Συνεπώς, το γεγονός ότι η διάρκεια αυτών των «λοιπών περιόδων» λαμβάνεται υπόψη μόνον κατά το ήμισυ και εντός ανωτάτου ορίου τριών ετών δεν μπορεί, αυτό καθεαυτό, να συνιστά δυσμενή διάκριση λόγω ηλικίας. Η δε έλλειψη μιας πρόσθετης μισθολογικής προαγωγής δεν οφείλεται στο γεγονός ότι μέρος των «λοιπών περιόδων» που προηγήθηκαν της πρόσληψης συμπληρώθηκε πριν από το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ενάγοντος, αλλά στο γεγονός ότι η διάρκεια των εν λόγω «λοιπών περιόδων» είχε ήδη φθάσει το ανώτατο όριο των τριών ετών, που ελήφθησαν υπόψη κατά το ήμισυ. Το Δικαστήριο κατέληξε στην κρίση ότι τα άρθρα 1, 2 και 6 της Οδηγίας 2000/78/ΕΚ για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, ερμηνευόμενα σε συνδυασμό με το άρθρο 21 ΧΘΔ, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση, δυνάμει της οποίας η κατάταξη συμβασιούχου υπαλλήλου καθορίζεται βάσει της μισθολογικής αρχαιότητάς του, όταν η αρχαιότητα αυτή προσδιορίζεται, προκειμένου να τεθεί τέρμα σε υφιστάμενη διάκριση λόγω ηλικίας, με συνυπολογισμό, κατά το ήμισυ και εντός ανωτάτου ορίου τριών ετών, ορισμένων επιλέξιμων περιόδων πριν από την πρόσληψη του υπαλλήλου, οι οποίες συμπληρώθηκαν πριν από το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, εφόσον το ανώτατο αυτό όριο εφαρμόζεται ανεξαρτήτως της ηλικίας κατά την οποία αποκτήθηκε η πείρα.