Το 2019 ο LK, γεωργιανής ιθαγενείας, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στην Ιρλανδία, υποστηρίζοντας ότι διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης εάν υποχρεωθεί να επιστρέψει στο κράτος καταγωγής του. Η International Protection Office (Υπηρεσία Διεθνούς Προστασίας, Ιρλανδία) (στο εξής: IPO) προγραμμάτισε συνέντευξη με τον LK για τις 16 Σεπτεμβρίου 2019, χωρίς ωστόσο αυτός να ενημερωθεί σχετικά. Ο LK επικοινώνησε με τον κοινωνικό λειτουργό του, ο οποίος οργάνωσε συνέντευξη με την IPO στις 12 Δεκεμβρίου 2019. Το σχετικό με τη διεθνή προστασία ερωτηματολόγιο (στο εξής: ερωτηματολόγιο IPO 2) είχε συνταχθεί στη γεωργιανή γλώσσα και έπρεπε να συμπληρωθεί και να επιστραφεί μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 2020. Το IPO χορήγησε στον LK τέσσερις χρονικές παρατάσεις μέχρι τις 24 Αυγούστου 2020, προκειμένου να διευκολύνει την υποβολή της απάντησης του τελευταίου στο ερωτηματολόγιο IPO 2. Η τέταρτη και τελευταία χρονική παράταση ζητήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020 και χορηγήθηκε μέχρι τις 24 Αυγούστου 2020. Ο LK παρέστη μαζί με τον δικηγόρο του, παρουσία μεταφραστή, στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020 και το ερωτηματολόγιο IPO 2 υποβλήθηκε στο IPO στις 25 Αυγούστου 2020. Παράλληλα, στις 20 Ιουνίου 2020 ο LK ζήτησε άδεια πρόσβασης στην αγορά εργασίας από τη Labour Market Access Unit (Μονάδα Πρόσβασης στην αγορά εργασίας, Ιρλανδία) (στο εξής: LMAU) δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 3, του κανονιστικής αποφάσεως του 2018. Η LMAU απέρριψε το αίτημα αυτό στις 28 Αυγούστου 2020, με την αιτιολογία ότι η καθυστέρηση στην έκδοση πρωτοβάθμιας αποφάσεως μπορούσε να αποδοθεί στον LK. H LMAU ανέφερε επίσης ότι ο LK δεν είχε επιστρέψει το ερωτηματολόγιο IPO 2. Με απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 2020, η αρμόδια για την επανεξέταση της απόρριψης αρχή του Υπουργείου Δικαιοσύνης επικύρωσε την εν λόγω απόρριψη, εκτιμώντας ότι η καθυστέρηση στην έκδοση πρωτοβάθμιας αποφάσεως μπορούσε να αποδοθεί στον LK. Κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως ο LK άσκησε προσφυγή ενώπιον του International Protection Appeals Tribunal (δικαστηρίου εκδίκασης προσφυγών επί υποθέσεων διεθνούς προστασίας), η οποία απορρίφθηκε με απόφαση της 3ης Μαρτίου 2021. Κατόπιν τούτου, ο LK προσέβαλε την απόφαση αυτή ενώπιον του High Court (ανώτερου δικαστηρίου, Ιρλανδία). Με απόφαση της 9ης Ιουνίου 2022, το εν λόγω δικαστήριο έκρινε ότι το συμπέρασμα του International Protection Appeals Tribunal (δικαστηρίου εκδίκασης προσφυγών επί υποθέσεων διεθνούς προστασίας), σύμφωνα με το οποίο η καθυστέρηση στην έκδοση πρωτοβάθμιας αποφάσεως μπορούσε να αποδοθεί στον LK, ή ακόμη ότι ο LK δεν είχε συνεργαστεί στην εξέταση της αιτήσεώς του, στερούνταν λογικής και συνοχής και ακύρωσε την απόφαση αυτή. Η απόφαση του High Court προσβλήθηκε ενώπιον του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ιρλανδία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο. Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ως προς τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αποδοθεί η ευθύνη για τα διάφορα στοιχεία της καθυστέρησης στο πλαίσιο της εξέτασης της αίτησης διεθνούς προστασίας του LK, επισημαίνοντας συναφώς ότι η οδηγία 2013/33 δεν παρέχει ένδειξη ως προς το ποιες πράξεις είναι δυνατόν να συνιστούν καθυστέρηση η οποία μπορεί να αποδοθεί στον αιτούντα διεθνή προστασία. Το ΔΕΕ έκρινε ότι το άρθρο 15 § 1 της Οδηγίας 2013/33/ΕΕ, σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία, έχει την έννοια ότι η καθυστέρηση η οποία μπορεί να αποδοθεί στον αιτούντα διεθνή προστασία, κατά τη διάταξη αυτή, αφορά όχι μόνον την καθυστέρηση ή το μέρος της καθυστέρησης που μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικώς στον αιτούντα, αλλά επίσης, σε περίπτωση διαστήματος του οποίου η παρέλευση οφείλεται σε μικτές αιτίες, ήτοι σε αιτίες αναγόμενες τόσο στη συμπεριφορά του αιτούντος όσο και στο κράτος μέλος υποδοχής και/ή σε εξωτερικούς παράγοντες όπως, μεταξύ άλλων, μια πανδημία, το κλάσμα του διαστήματος αυτού το οποίο, υπό το πρίσμα όλων των περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως, φαίνεται να αντιστοιχεί στο μέρος της ευθύνης που μπορεί να αποδοθεί στον αιτούντα. Επίσης, σύμφωνα με το ΔΕΕ, η ίδια διάταξη έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους βάσει της οποίας η εθνική αρχή που είναι αρμόδια για τη χορήγηση των αδειών πρόσβασης στην αγορά εργασίας μπορεί να αρνηθεί τη χορήγηση τέτοιας άδειας σε αιτούντα διεθνή προστασία ο οποίος έχει υποβάλει σχετική αίτηση πριν από εννέα τουλάχιστον μήνες εντός του εν λόγω κράτους μέλους, χωρίς να έχει ακόμη εκδοθεί πρωτοβάθμια απόφαση επ’ αυτής για λόγους που μπορούν να αποδοθούν «εν μέρει» στον αιτούντα, εφόσον για τη θεμελίωση της άρνησης αυτής λαμβάνεται υπόψη μόνον το χρονικό διάστημα για το οποίο διαπιστώθηκε αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της συμπεριφοράς του αιτούντος και της επέλευσης της καθυστέρησης ή, σε περίπτωση χρονικού διαστήματος του οποίου η παρέλευση οφείλεται σε μικτές αιτίες, το κλάσμα του διαστήματος αυτού που αντιστοιχεί στο μέρος της ευθύνης που μπορεί να αποδοθεί στον αιτούντα.