Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση της 6^ης Σεπτεμβρίου 2017 (Υπόθεση C-413/14 P, Intel Corporation Inc κατά Ευρωπαϊκής Επιτροπής) αναίρεσε την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία είχε επικυρωθεί η επιβολή προστίμου ύψους 1,06 δισεκατομμυρίου ευρώ από την Επιτροπή στην Intel για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης.

Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κρίθηκε από το ΓΔΕΕ ότι η αρμοδιότητα της Επιτροπής να διαπιστώσει και να επιβάλει κυρώσεις για συμπεριφορά που έχει εκδηλωθεί εκτός της Ένωσης βάσει των κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου μπορεί να θεμελιωθεί είτε με βάση το κριτήριο της εφαρμογής είτε με βάση το κριτήριο των ουσιαστικών επιπτώσεων και, εν συνεχεία, εξετάστηκε η αρμοδιότητα της Επιτροπής στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης βάσει του κριτηρίων των ουσιαστικών επιπτώσεων και, κατόπιν, επικουρικώς, βάσει του κριτηρίου της εφαρμογής. Σκοπός των κανόνων ανταγωνισμού της Ένωσης που διατυπώνονται στα άρθρα 101 και 102 ΣΛΕΕ είναι η αντιμετώπιση συλλογικών ή μονομερών συμπεριφορών των επιχειρήσεων που έχουν ως συνέπεια τον περιορισμό του ανταγωνισμού εντός της εσωτερικής αγοράς μέσω της απαγόρευσης συμφωνιών και πρακτικών που έχουν ως σκοπό ή ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ανταγωνισμού «εντός της εσωτερικής αγοράς» (άρθρο 101), καθώς και της απαγόρευσης της καταχρηστικής εκμετάλλευσης δεσπόζουσας θέσης «εντός της εσωτερικής αγοράς ή σημαντικού τμήματός της» (άρθρο 102). Περαιτέρω, το κριτήριο των ουσιαστικών επιπτώσεων μπορεί να δικαιολογήσει την εφαρμογή του δικαίου του ανταγωνισμού της Ένωσης βάσει του δημοσίου διεθνούς δικαίου, εφόσον μπορεί να προβλεφθεί ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά θα προκαλούσε άμεσες και σημαντικές επιπτώσεις εντός της Ένωσης.

H Επιτροπή, ενώ τόνισε ότι οι επίμαχες εκπτώσεις -που η αναιρεσείουσα χορηγούσε σε κατασκευαστές υπολογιστών- είχαν εκ φύσεως την ικανότητα να περιορίσουν τον ανταγωνισμό, οπότε δεν απαιτείται εν προκειμένω ανάλυση του συνόλου των περιστάσεων της υπό κρίση υπόθεσης και, ειδικότερα, εφαρμογή του κριτηρίου του εξίσου αποτελεσματικού ανταγωνιστή, προκειμένου να διαπιστωθεί η κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης, εντούτοις προέβη σε διεξοδική εξέταση των περιστάσεων αυτών, αναπτύσσοντας, μια εξαιρετικά λεπτομερή ανάλυση σχετικά με το κριτήριο του εξίσου αποτελεσματικού ανταγωνιστή, βάσει της οποίας εκτίμησε ότι ένας εξίσου αποτελεσματικός ανταγωνιστής θα ήταν υποχρεωμένος να ορίσει μη βιώσιμες τιμές και ότι, ως εκ τούτου, οι επίμαχες εκπτώσεις θα μπορούσαν να έχουν ως συνέπεια τον εκτοπισμό του ανταγωνιστή αυτού από την αγορά. Επομένως, στην επίδικη απόφαση, το κριτήριο του εξίσου αποτελεσματικού ανταγωνιστή θεωρήθηκε πραγματικά σημαντικό στο πλαίσιο της εκ μέρους της Επιτροπής εκτίμησης της ικανότητας της πρακτικής των εκπτώσεων να προκαλέσει τον εκτοπισμό των εξίσου αποτελεσματικών ανταγωνιστών από την αγορά. Υπό τις συνθήκες αυτές, το ΓΔΕΕ ήταν υποχρεωμένο να εξετάσει το σύνολο των σχετικών με το κριτήριο αυτό επιχειρημάτων της αναιρεσείουσας, ωστόσο έκρινε ότι δεν είναι απαραίτητο να εξεταστεί εάν η Επιτροπή εφάρμοσε σύννομα και χωρίς σφάλματα το κριτήριο του εξίσου αποτελεσματικού ανταγωνιστή ούτε εάν ήταν ορθοί οι υπολογισμοί που είχε προτείνει εναλλακτικά η αναιρεσείουσα. Συνεπώς, η απόφαση του ΓΔΕΕ αναιρείται και η υπόθεση αναπέμπεται στο ΓΔΕΕ.