Το αιτούν δικαστήριο (Ανώτερο Δικαστήριο Καταλονίας, Ισπανία) υπέβαλε στο ΔΕΕ αιτήσεις προδικαστικής απόφασης στο πλαίσιο των δικών «Agrupació de Neteja Sanitària, AIE (C 379/24), Educat Serveis Auxiliars SCCL (C 380/24) κατά Tribunal Económico-Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)», με αντικείμενο την ερμηνεία του άρθρου 132 § 1 στοιχείο στʹ της Οδηγίας 2006/112/ΕΚ, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας. Ειδικότερα, οι χωριστές ένδικες διαφορές έχουν ως αντικείμενο την απόρριψη, από το περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο Καταλονίας, των ενστάσεων που υπέβαλαν κατά των αποφάσεων περί είσπραξης του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) που τις αφορούσαν. Η πρώτη προσφεύγουσα της κύριας δίκης, «ANS», συνιστά όμιλο οικονομικού σκοπού με σκοπό τη δημιουργία μιας κοινής υποδομής για την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών καθαρισμού στα νοσοκομεία, τα κέντρα και τα κτίρια εν γένει και η «Educat», προσφεύγουσα της κύριας δίκης, αποτελεί συνεταιριστική εταιρία περιορισμένης ευθύνης με σκοπό την παροχή ολοκληρωμένων υπηρεσιών καθαρισμού στις εγκαταστάσεις και τα κτίρια των εταίρων της Educat, στα οποία αυτοί ασκούν εκπαιδευτικές δραστηριότητες, όπως νηπιαγωγεία, δημοτικά σχολεία, γυμνάσια, λύκεια και ιδρύματα επαγγελματικής κατάρτισης. Σε συνέχεια του διενεργηθέντος φορολογικού ελέγχου, η αρμόδια αρχή επέβαλε ΦΠΑ στην Educat και την ANS για τις συναλλαγές που πραγματοποιούσαν κατά την παροχή υπηρεσιών καθαρισμού στα αντίστοιχα μέλη τους, ενώ από τους εν λόγω ελέγχους προέκυψε ότι οι επίμαχες υπηρεσίες καθαρισμού δεν συνδέονταν άμεσα και αποκλειστικά με την απαλλασσόμενη του φόρου δραστηριότητα που ασκούσαν αντιστοίχως τα μέλη της ANS και της Educat, με αποτέλεσμα η εφαρμογή της απαλλαγής να μπορεί να προκαλέσει στρεβλώσεις του ανταγωνισμού. Επισημαίνεται ότι η αναφερόμενη Οδηγία έχει ως σκοπό την εναρμόνιση της βάσης επιβολής του ΦΠΑ, τονίζοντας ότι οι απαλλαγές από τον εν λόγω φόρο αποτελούν αυτοτελείς έννοιες του δικαίου της Ένωσης, οι οποίες, πρέπει να εντάσσονται στο γενικό πλαίσιο του κοινού συστήματος του ΦΠΑ το οποίο θέσπισε η Οδηγία. Από την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι όροι που χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό των προβλεπόμενων στο άρθρο 132 της Οδηγίας ΦΠΑ απαλλαγών [από τον ΦΠΑ] πρέπει να ερμηνεύονται στενά, δεδομένου ότι οι απαλλαγές αυτές συνιστούν εξαιρέσεις από τη γενική αρχή κατά την οποία κάθε υπηρεσία που παρέχεται από υποκείμενο στον φόρο εξ επαχθούς αιτίας, υπόκειται στον ΦΠΑ. Η δε ερμηνεία των όρων αυτών πρέπει να είναι σύμφωνη με τους επιδιωκόμενους από τις συγκεκριμένες απαλλαγές σκοπούς και να τηρεί τις επιταγές της αρχής της φορολογικής ουδετερότητας, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του κοινού συστήματος ΦΠΑ. Περαιτέρω, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η εφαρμογή της απαλλαγής του άρθρου 132 της Οδηγίας 2006/112 ενδέχεται να προκαλέσει στρεβλώσεις του ανταγωνισμού, ο εθνικός νομοθέτης έχει την ευχέρεια να θεσπίζει κανόνες, των οποίων η εφαρμογή -και ο έλεγχος αυτής- θα είναι ευχερείς για τις αρμόδιες αρχές. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 132 § 1 στοιχείο στʹ της Οδηγίας 2006/112/ΕΚ έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση κατά την οποία οι παροχές υπηρεσιών που πραγματοποιούνται από ανεξάρτητη ένωση προσώπων δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως «άμεσα αναγκαίες», κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης, όταν οι υπηρεσίες αυτές είναι αναγκαίες για την απαλλασσόμενη από τον φόρο προστιθέμενης αξίας δραστηριότητα την οποία ασκούν τα εν λόγω πρόσωπα, αλλά δεν συνδέονται αποκλειστικώς με τη δραστηριότητα αυτή λόγω της γενικής φύσης τους. Τέλος, το άρθρο 132 § 1 στοιχείο στʹ της Οδηγίας 2006/112 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ερμηνεία εθνικής ρύθμισης κατά την οποία υφίσταται, κατ’ αρχήν, στρέβλωση του ανταγωνισμού ή κίνδυνος στρέβλωσης του ανταγωνισμού, όταν οι υπηρεσίες που παρέχονται από ανεξάρτητη ένωση προσώπων υπέρ των μελών της μπορούν, λόγω της γενικής φύσης τους, να χρησιμοποιηθούν για οποιαδήποτε φορολογητέα δραστηριότητα και όχι αποκλειστικώς για την απαλλασσόμενη δραστηριότητα την οποία ασκούν τα μέλη της.