Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αφορμή την υπόθεση C-601/14, Επιτροπή κατά Ιταλίας (Απόφαση της 11^ης Οκτωβρίου 2016) έκρινε ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν στα θύματα εκ προθέσεως εγκλημάτων βίας, που τελούνται σε υποθέσεις με διασυνοριακό χαρακτήρα, όχι μόνο τη δυνατότητα να ζητούν αποζημίωση βάσει της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων, αλλά προ πάντων ένα ελάχιστο επίπεδο αποζημιώσεως για όλες τις μορφές εγκλημάτων βίας.

Σύμφωνα με την Οδηγία 2004/80/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για την αποζημίωση των θυμάτων εγκληματικών πράξεων, τα θύματα εκ προθέσεως εγκλημάτων βίας πρέπει να έχουν δικαίωμα σε εύλογη και προσήκουσα αποζημίωση για τη βλάβη την οποία έχουν υποστεί, ανεξαρτήτως του γεωγραφικού σημείου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο οποίο τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

Το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι τα κράτη μέλη έχουν, καταρχήν, την αρμοδιότητα να συγκεκριμενοποιούν το περιεχόμενο της έννοιας των «εκ προθέσεως εγκλημάτων βίας» στο εσωτερικό τους δίκαιο. Εντούτοις, δεν μπορούν να περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής του συστήματος αποζημιώσεως των θυμάτων σε ορισμένες μόνον αξιόποινες πράξεις που αποτελούν εκ προθέσεως εγκλήματα βίας.

Αναλυτικά το κείμενο της απόφασης είναι διαθέσιμο εδώ