Συνταγματικότητα της κατάργησης επιδομάτων εορτών και αδείας δημοσίων υπαλλήλων· η διάταξη της περίπτωσης 1 της υποπαρ.  Γ.1  της παρ.  Γ του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012,  με  την  οποία καταργήθηκαν τα δώρα εορτών και το επίδομα αδείας, δεν παραβιάζει τη δίκαιη ισορροπία μεταξύ των απαιτήσεων  του γενικού συμφέροντος και της προστασίας των δικαιωμάτων των υπαλλήλων του Δημοσίου των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ και, συνεπώς, αυτή δεν αντίκειται στην κατοχυρωμένη από το άρθρο 25 παρ.  1  του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητας ούτε στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ· η διάταξη δεν αντίκειται στα άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 4 του Συντάγματος, δεδομένου ότι πρόκειται για  μέτρο  που  αφορά όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου  και  του  ευρύτερου δημόσιου τομέα, καθώς επίσης των ΟΤΑ και των ΝΠΙΔ, που ανήκουν στους ΟΤΑ, ενώ διαφορετικό είναι το ζήτημα της χορήγησης των επιδομάτων εορτών και αδείας στους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι  αποτελούν  διαφορετική  κατηγορία, σε βάρος της οποίας έχουν επιβληθεί άλλα οικονομικής φύσεως μέτρα, ενόψει δε των ανωτέρω, δεν αντίκειται η  εν λόγω διάταξη στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 22, 23 και 106 παρ. 1 του Συντάγματος. Αίτηση αναίρεσης· παραδεκτό· προθεσμία άσκησης αναίρεσης κατά πρωτόδικης απόφασης που δεν επιδόθηκε· η  προθεσμία  της αναίρεσης στην περίπτωση που δεν επιδόθηκε η πρωτόδικη απόφαση, είναι συνολικά τέσσερα (4) χρόνια, δύο  για  να  περάσει  η  προθεσμία της έφεσης και να γίνει τελεσίδικη  η  απόφαση  και  άλλα  δύο χρόνια από την ημέρα που η απόφαση έγινε τελεσίδικη, για να ασκηθεί μέσα στα χρόνια αυτά αναίρεση και συνολικά τέσσερα χρόνια, εκτός αν μέσα  στην  προθεσμία αυτή (καταχρηστική) της αναίρεσης, δηλαδή μετά την τελεσιδικία, συντελεσθεί η επίδοση της απόφασης, οπότε η προθεσμία, λόγω της ως άνω  επίδοσης  της  απόφασης,  είναι πλέον τριακονθήμερη (άρθρο 564 παρ. 1 ΚΠολΔ) και αρχίζει  από την κοινοποίηση της απόφασης.